Hezekiel 42

Avlularıyla birlikte tapınak, bayağıdan ayrı olan kutsal bir mekândı (14, 20. ayetler). Ancak burası, insan aktivitesinin olduğu bir yerdi; Tanrı’nın hizmetkârlarının çalışabilmeleri ve sunulardan paylarına düşen kutsal yiyeceği yiyebilmeleri için “odalar” gerekiyordu (13. ayet). Hezekiel’in görümünün bu yönleri ona şunun güvencesini veriyordu: Tanrı yalnız kendi varlığını vermekle kalmayacak, aynı zamanda O’na orada hizmet edecek olan din hizmetkârlarının ihtiyaçlarını da karşılayacaktı. Bu da bize hatırlatmaktadır ki, kilise kendi pastörlerinin fiziksel ihtiyaçlarını karşılamalıdır (1.Ko. 9:13-14). Ayrıca bize Tanrı’nın kendi kâhinlerinin ihtiyaçlarını nasıl karşıladığını hatırlatmaktadır. Harun soyundan gelen kâhinler Rab’bi onurlandırmakta büyük oranda başarısız oldular (Hez. 7:26; 22:26) ancak Mesih’te, Tanrı’nın halkının hepsi Mesih’in kurbanının yararlarını yiyen kâhinler hâline gelmiştir (Yşa. 61:6; İbr. 13:8-9). Tanrı halkı O’na bugün ibadet ederken, Tanrı onları kutsal bereketleriyle nasıl beslemektedir?