Hezekiel 43

Tanrı’nın lütfu O’nun kutsallığınızı azaltmaz. Hezekiel’in görümü, Tanrı’nın varlığının kendi halkına geri dönüşünü tasvir etmektedir ki bu, putperestlikten ve diğer dehşet verici günahlardan suçlu olanlar için şaşırtıcı bir lütuf işidir. Ancak O’nun varlığı yumuşak veya hafif bir şekilde geri dönmedi; peygamberi yüzüstü yere düşürecek “yücelik” (veya görkem) olarak geri döndü (2-3. ayetler). Yeryüzündeki en yüce ve en kutsal yer bile göksel Kral’ın ayakları için ancak ayak taburesidir (7. ayet). Müjde hâlâ yücelikle, lütuf yüceliğiyle parıldamaktadır (2.Ko. 4:6; Ef. 1:6). Rab’bin varlığı daima bizim kendimizi alçaltmamızı ve doğru utançla günahlarımızdan tövbe etmemizi gerektirecektir (7-11. ayetler). İnsanlar neden bunu reddediyor ve gelişigüzel veya resmî olsun, başka ibadet yaklaşımlarını tercih ediyorlar? İbadetimizde nasıl Tanrı’nın yüceliğine dair daha derin bir anlayış geliştirebiliriz?