Daniel 1

Daniel’in Babil’e tutsak alınması, ilahi takdirin gizemini ve bilgeliğini göstermektedir. Onun tutsaklığı, ulusun günahının sonucu ve günaha yönelik bir terbiyeydi. Daniel’in karakterinden açıkça görülmektedir ki, kendisi bu yargıya yol açan günahlardan suçlu değildi ancak yine de yargıdan etkilendi. Tanrı kendi yüceliği uğrunda, ulus için yargı olan olayı, Daniel için bir sınama, saflaştırma ve görevlendirme aracı yaptı. Daniel’in Rab’be hizmet için yaptıkları, kendisinin Yahuda’da kalmış olması hâlinde gerçekleşmezdi. Evinden koparılıp yabancı bir diyara götürülmesi bu genç adam için travmatik bir deneyim olmuş olmalıdır ancak Tanrı travmayı nihai iyilik için kullandı. Bu, Tanrı’nın zaman zaman zorlu ve belirsiz durumlara sürükleyen ilahi takdirine güvenmek için bir ders olmalıdır. O’nun yolu ve amacı daima en iyisidir. Tanrı tarafından O’nun yüceliği ve bizim iyiliğimiz için kullanılmak üzere en iyi fırsatlar noktasına gelmemiz için genellikle zorlu ilahi takdir işleyişleri gerekir.

Daniel’in ve arkadaşlarının yedikleri yemek konusunda sergiledikleri duruş, gençler için güçlü bir örnektir. Onlar yabancı bir diyardaki gençlerdi. Gençler için dolu bir yemeği bir tabak sebzeye değişmek dikkate değer bir şeydi. Onların kralın verdiklerini yemelerinin, inançlarından taviz vermek olduğunu hiç kimse anlamazdı. Evden uzaktalardı ve herkesin yaptığı şeyi yapmak kolay olurdu. Ama Tanrı’nın yasası onların yüreklerinde yazılıydı ve etraftakilere uyma baskısının karşısında Rab’be itaat ettiler. İnançlarında sağlamlardı ancak duruşları ayıplanacak bir şey değildi. 1. Timoteos 4:12, Daniel’in yaşamını ve her Hristiyan gencin olması gereken yaşamını özetlemektedir.