Daniel 4

Nebukadnessar’ın gururunu sergileyiş şekli kendisine özgüydü ancak onun kendini beğenmiş gururu, bütün günahkârların ortak illetidir. Değişmeyen ruhsal yasa şudur ki, “Tanrı kibirlilere karşıdır ama alçakgönüllülere lütfeder” (1.Pe. 5:5). Nebukadnessar lütfa muhtaç hâldeydi. Onun yüreğini değiştirecek ilahi müdahale olmadan, kralın refah dolu zamanı kesinlikle trajik bir sonsuzluğa yol açacaktı. Her günahkâr için de böyledir. İlahi müdahale, günahkârın akıbetinin değişmesi için şarttır.

Tanrı’ya dönmek, Tanrı’ya iman ve günahtan tövbeyle olur. Bu, Tanrı’nın lütfuna verilen ilk bilinçli cevaptır. Bu lütuf yüreği işgal eder ve ruhsal algılamayı mümkün kılar. Nebukadnessar’ın Tanrı’ya dönüşü Pavlus’un şu ifadelerini yansıtmaktadır: “İman, haberi duymakla, duymak da Mesih’le ilgili sözün yayılmasıyla olur” ve “Yahudi Grek ayrımı yoktur, aynı Rab hepsinin Rabbi’dir. Kendisini çağıranların tümüne eliaçıktır” (12. ayet). Rab lütufkârca Söz’ü verdi ve bu putperest kralı, sahici gibi görünen kurtuluşa yöneltmek için bütün durumları yönetti.