Amos 7

Peygamberin duasına yanıt olarak Rab’bin yargıdan vazgeçmesi (2-3; 5-6. ayetler) aracılık duasının gücüne dair bir derstir. Tanrı’nın sonu belirlemiş olduğuna inanmak aynı zamanda Tanrı’nın hedefine giden yoldaki araçları da belirlemiş olduğuna inanmayı gerektirir. Dua Tanrı’nın onunla kendi isteğini işlediği bir araçtır. Amos’un duası Tanrı’nın önünde ne kadar etkindiyse de daha büyük peygamber olan Rab İsa Mesih’in aracılıkları karşısında sönük kalmaktadır. O bizim için Baba’nın yanındaki Avukatımız olarak daima aracılık etmek üzere yaşamaktadır (İbr. 7:25; 1.Yu. 2:1). Amos İsrail’in zayıflığı ve önemsizliği temelinde Tanrı’ya hitap ettiyse de (Amo. 7:2, 5), Mesih kendi kurbanının faziletlerini gerekçe gösterir. Charles Wesley’nin ilahisi Mesih’in aracılığının etkililiğini güzel şekilde özetlemektedir: “Golgota’da aldığı beş kanlı yara taşıyor. Onlar ki, etkili dualar döküyor, benim için kuvvetle yakarıyor. Haykırıyorlar, ‘Bağışla onu, bağışla... ve fidyesi ödenmiş o günahkârı ölmeye bırakma.’” Ve sonra harika güvenceyi şöyle aktarır: “İşitir Baba O’nun duasını, sevgili Meshedilmişi’ni; geri çeviremez kendi Oğlu’nun mevcudiyetini.”

Amos’un kendisine karşı çıkan “resmî” ihtara rağmen vaaz verişi, yönetimdeki dinî yetkililer tarafından durma emri aldıklarında vaaza devam eden elçilerle paralellik göstermektedir (Elç. 4:18-20). Tanrı’ya itaat her zaman insana itaatten daha önemlidir.