Amos 9

2-3. ayetlerle Mezmurlar 139:7-9 ayetleri arasındaki benzerlik dikkat çekicidir. İki metin de Tanrı’nın her yerdeki varlığını ve her şeydeki bilgisini ele almaktadır. Tanrı’nın yargı elinden asla saklanamayacak veya kaçamayacak olan günahkârlar için dehşet verici olan şey, Tanrı’nın görüş alanı ve ilgisinden asla dışarıda kalamayacak olan kutsallar için teselli verici bir şeydir. Gerçekten de bu fazla harika olan bir düşüncedir (139:6). Dolayısıyla, Tanrı’ya bu sürekli bilinç içerisinde yaşamalı ve O’nu yaşamın bütün durumlarında sürekli hesaba katmalıyız.

8-10. ayetler, yargının amaçlarından birinin de kalıntıyı, Rab’be ait olanları tespit etmek olduğunu öğretmektedir. Tanrı tek bir olayı birden fazla amaç için kullanmaya kadirdir. Günahkârlar için yargı olabilen bir felaket, ayrıca kutsalları sınayıp güçlendirmek üzere bir denenme olabilir. Örneğin, Daniel bir bakıma Yahuda’nın günahtan ötürü tutsaklığından ötürü Babil’e götürülmüştü. Ancak bu ulusal ceza, Daniel’i Tanrı’nın krallığında daha faydalı olmak üzere olgunlaştırmanın bir aracıydı.

Mesih’in krallığının Edom’u, hatta bütün ulusları (veya Yakup’un söylediği gibi, “geri kalan insanları”) ele geçirmesi, Müjde’nin mutlak başarısını bildirmektedir (Elç. 15:17). Bu, Vahiy 7’de her ulustan, halktan ve dilden oluşan kurtulmuşları tarif eden dramatik göksel sahneyle paralellik göstermektedir. Bu büyük kalabalığa dahil olmamız gerçeği, övgü ve şükran sunmamız için bir neden olmalıdır.