Mika 1

2. ayette Rab yargıladıklarına karşı şahit olarak tanımlanır. O tanıklık eden şahittir, suçlulara karşı her ithamı doğrular ve O yargıçtır, hak edilen cezayı uygulama yetkisine sahiptir. Bu, tüm dünyanın yargıcının önüne çıkmak zorunda olma gerçeğinin ne kadar korkunç olduğu üzerinde düşünmek için bir fırsattır. Nitekim “kendisine hesap vereceğimiz Tanrı’nın gözü önünde her şey çıplak ve açıktır” (İbr. 4:13). Dolayısıyla O’nun yargıları daima doğru ve yanılmaksızın adildir. O’nun önünde ayakta durabilecek hiçbir mazeret veya öz savunma yoktur. Bu doğrudan Mesih’in Müjdesi’nin güzelliğine ve aklayan lütfa işaret etmektedir. O lütuf ki, suçlu günahkâra Tanrı’nın önünde kusursuz bir konum verir çünkü Mesih İsa’da olanlara hiçbir mahkûmiyet olamaz (Rom. 8:1).

9. ayet günahın başkaları üzerindeki tahrip edici gücüne dair bir hatırlatıcıdır. Yahuda, Tanrı’nın önünde kendi günahından hesap vermekle sorumluyduysa da, kuzeyde olanla güneyde olan arasında bir bağlantı vardır. Yakup’un yasa ihlali önce geldi ve onu Yahuda izleyip bazı yönlerden daha kötü oldu (Hez. 23’teki iki kız kardeş benzetmesi). Günahın özel bir mesele olduğu beyanı, günahın aldatmacasının bir parçasıdır. Oysa gerçekte sadece kişiye özel bir günah olabilecek hiçbir şey yoktur. Ya örnek oluşu ya da sonuçlarıyla, günah yayılan bir enfeksiyondur.