Hagay 1

Çarmıh Yolcusu adlı alegorik eserinde John Bunyan, Tanrı’ya ve Sözü’ne dair yanlış görüşlere sahip olanların anlayışlarını göstermektedir. Hristiyan, yolculuğunun başlarında iki komşusuyla, İnatçı ve Uysal’la karşılaşır. İkisi de Hristiyan’ın yolculuğunu merak etse de, İnatçı başından beri gitmemekte kararlıdır ve Uysal’ı da gitmemesi için ikna etmeye çalışır. Ancak Uysal, Hristiyan’ın tarif ettiği kutsamalara ve faydalara ilgi duyarak yola koyulur. Yolda Hristiyan’a onları bekleyen kutsamaları sorup durur. Her şey iyi gider; ta ki, Umutsuzluk Bataklığı’na girene dek. Uysal bütün faydaları unutur ve olabildiğince hızlı bir şekilde eve döner. Yol kolay ve kutsamalar da açıkça önünde olmadığı sürece, Hristiyan’la ve uzaktaki bu kente yolculukla hiçbir alakası olsun istemez. Tanrı’yı sadece elde edebileceği şeyler için takip eder. Bunyan’ın bencil Uysalı ilginç bir şekilde Hagay’ın dönemindekilerle benzerlik taşımaktadır; karşılarına engel (muhalefet) çıktığında, dikkatlerinin dağılmasına izin vererek Tanrı’nın buyurmuş olduklarından saptılar. Çabalarını kişisel çıkarlarına yöneltmek daha kolaydı ancak Tanrı’nın amacına dair vizyonu kaybetmek yaşamın kendisini beyhudeliğe sürükledi; hiçbir şey doyum getirmez oldu. Hagay şunu net biçimde ortaya koydu: Kendine kulluk etmek, daima kendini yıkmaktır. Bu, günümüzde öncelikleri ruhsal yaşamdan ziyade geçici yaşamla ilgili şeylere kaymış olan pek çok Hıristiyan için keskin bir mesajdır.

İnsanların Hagay’ın vaazına cevap verişleri izlenecek bir örnektir. Dinlediler, onu Tanrı Sözü olarak gördüler ve itaat ettiler. İşlerine geri dönerek, Söz’ün yalnızca dinleyicileri değil, aynı zamanda uygulayıcıları oldular (Yak. 1:22). Cevapları, Rab’bin onları uyandırmasının sonucuydu ve bu, Ruh’un Söz’ün vaaz edilmesine katılmasının ve bu işi yüreğe uygulamasının ne kadar hayati olduğunu hatırlatmaktadır. Vaizler insanları bir şeyi yapmaya veya yapmamaya ikna edebilirler ancak yalnızca Ruh, Söz’ü yaşama uygulayabilir (Hezekiel 37’de peygamberin kuru kemiklere vaat ettiği örneğe bakınız). Vaaz, Tanrı’nın müjdeleme ve ruhça geliştirme için tayin etmiş olduğu yöntemdir. Söz’ün hizmetkârları iyi vaaz vermekle sorumlu olduğu gibi, topluluk da iyi dinlemekle sorumludur.

Hagay’ın topluluğu aynı zamanda Rab’den korkma noktasında bir ders vermektedir. Rab korkusu, görülenden ziyade görülmeyenin farkında olan imanın bir dışavurumudur. Halk, muhalefetle karşılaştığında, krallık işi için olan vizyonunu ve enerjisini kaybetti. Ancak Tanrı’nın varlığının bilincine vardıklarında (13. ayet) ve O’ndan korktuklarında (12. ayet), itaatte kararlı oldular. Korktuğumuz şey daima bizim davranışımızı belirler. Rab’den korkmak; bilinçli bir şekilde O’nun farkında olmak ve bilinçli bir şekilde O’nu yaşamın her noktasında hesaba katmak demektir.