Elçilerin İşleri 15

Erken dönemdeki kilise sadece zulümle değil, aynı zamanda çekişme ve bölünmeyle de mücadele etmek zorunda kalmıştır. Yeruşalim’deki kilisenin nasıl tepki verdiğine bakarak önemli ilkeler öğrenebiliriz. Birincisi, kilisenin önderleri konuyu tartışmak için bir araya geldiler. İkinci olarak, tartışmaları Tanrı merkezli ve Tanrı’yı yücelten bir şekildeydi; birlikte gözlerini O’nun isteğine çevirdiler ve O’nun takdirine boyun eğdiler. Üçüncüsü, Kutsal Yazılar’ı tartıştılar ve kararlarını Ruh’un Tanrı Sözü’ndeki öğretisine dayandırdılar. Dördüncüsü, kararlarını insan geleneklerine ya da eski antlaşma törenlerine göre değil, İsa Mesih’e iman yoluyla lütufla kurtuluş ilkelerine göre yönlendirdiler. Beşincisi, kilisenin ne yapacağına tek bir kişi karar vermedi. Petrus’la Yakup diğerlerinden daha fazla yetkiye sahip olsalar da kilise fikir birliği aradı. Kiliseniz bu dersleri kendi tartışmalarında nasıl uygulamaya koyabilir?

Burada Barnaba’yla Pavlus arasında, bu kez kişisel nitelikte olan ilginç bir anlaşmazlık daha kaydedilmiştir (37-39. ayetler). Bu anlaşmazlık ikisinin ayrı yollara gitmesiyle çözülmüştür. Bu olaya başka bir açıdan bakacak olursak, artık iki ekip yola çıkmış ve Müjde hizmeti çabalarının etkinliği ve kapsamı iki katına çıkmıştır. Bu çatışma dahi Tanrı’nın işini durduramadı. Ortak inançları paylaşan iki Hristiyan’ın hizmette ayrı yollara gitmesi hiç gerekli olur mu? Neden?