Romalılar

Yazar

Bu mektup Elçi Pavlus tarafından yazılmıştır (1:1).

Tarih

Elçi Pavlus’un bu mektubu Korint veya civarından yazdığı anlaşılmaktadır. Bu, Korint’in limanı olan Kenhere’ye (16:1) ve Korint kilisesinin bir üyesi olarak da (1.Ko. 1:14) adı geçen Gayus’a (16:23) yapılan göndermelerden çıkarılabilir. Erastus’a yapılan gönderme (Rom. 16:23), 2. Timoteos 4:20’deki Korint bağlantısıyla tutarlıdır. Pavlus Yunanistan’da (muhtemelen büyük oranda Korint’te) üç ay kalmış (Elç. 20:2-3) ve Yeruşalim’deki yoksul kutsallar için öteki uluslardan gelen kiliselerden topladığı bağışlarla Yeruşalim’e gitmiştir. Pavlus bu armağanı sadece Yeruşalim’deki Hristiyanların ihtiyacı olduğu için değil, aynı zamanda kilisenin Yahudi ve Yahudi olmayan kesimleri arasındaki birliği sağlamlaştırmadaki muazzam önemi nedeniyle de son derece değerli görüyordu. Bu mektubunda buna atıfta bulunmaktadır (Rom. 15:23-28). Bu da Romalılara yazılan mektubun yazılış tarihini yaklaşık olarak M.S. 57 veya 58 yılına denk getirmektedir.

Tema

Yalnız lütufla kurtuluş, özellikle de yalnız imanla aklanma ve İsa Mesih’in doğruluğunun iman eden herkese aktarılması.

Amaç

İmanlının imanını, yalnız Tanrı’nın yüceliği için ve kilisenin birliği için, yalnız Mesih aracılığıyla aktarılan Tanrı doğruluğu üzerine temellendirmek.

Toplu Bakış

Romalılar’ın Kurtuluş Vahyine Katkısı

Mektup, Elçi Pavlus’un Roma’yı ziyaret etme niyetini bildirir ve kendisinin Yahudi olmayanlara gönderilen elçi olarak vaaz ettiği ve “ayrıldığı” Müjde’yi (1:1 – Bünyamin Candemir Çevirisi) sistematik bir şekilde ele alır (1:1-8:39). Tanrı tarafından her iki gruba da verilen bu tek Müjde aracılığıyla Yahudi ve Yahudi olmayanların birliğini vurgular (1:16; 3:9, 29-30; 4:16; 10:19-21; 11:30-31; 15:6; vb.) Mektup aynı zamanda Mesih’e olan imanın Hristiyan yaşamının çeşitli yönlerinde nasıl meyve vereceğine dair pratik yönlendirmelerde bulunur (12:1-15:21). Tanrı’nın iyiliği sayesinde bu mektupta Müjde’nin gerçek öğretisine dair, Tanrı’nın değişmez Sözü’nün hiçbir yerinde olmadığı kadar sistematik ve geniş bir açıklamasına sahibiz. Tanrı’nın tarihte, özellikle de Reformasyon döneminde, Sözü’nün bu kısmını gerçek Müjde’nin yeniden keşfedilmesi için kullanmış olması şaşırtıcı değildir.

Roma’daki Kilise

Tanrı’nın Roma’daki kiliseyi var etmek üzere hangi araçları kullandığına dair elimizde sağlam bir kanıt yoktur. Elçi Petrus’un bu zamandan önce Roma’ya gittiğini düşünmek için hiçbir neden yoktur. Belki de en makul açıklama, Pentikost’tan dönenlerin Roma’ya gitmiş olmasıdır. Diğer Hristiyanlar başka yerlerden göç etmiş ve imparatorluğun kalbindeki bu kiliseye katılmış olabilirler. Şüphesiz, Roma’ya sürekli bir yolcu akını vardı.

Bu kilisede hem Yahudilerin hem de Yahudi olmayanların bulunduğu açıktır. Elçi her ikisine de doğrudan hitap eder (2:17; 11:13); soydaşlarından söz eder (16:7, 11), ancak öteki uluslara ve kiliseye yönelik elçi olarak görevini öne çıkarır ve ziyaret niyetini belirtir (1:5, 13). Pavlus, kilise üyelerinden bazılarını tanımaktadır (16:3-15) ki bu da Roma kilisesinin üyelerinin ağırlıklı olarak öteki uluslardan oluştuğunu göstermektedir.

Romalılar’da “Aklanma” Sözcüğünün Kullanımı

Bu görkemli mektubu anlamak için “aklanma” teriminin Elçi Pavlus tarafından kullanımında ne anlama geldiğini net bir şekilde kavramamız büyük önem taşımaktadır. Şunları söyleyebiliriz:

1. Aklanma, Tanrı’nın bir eylemidir. “Aklayan Tanrı’dır” (8:33). Tanrı kendisinden öte hiçbir itirazın olmadığı nihai Yargıç’tır.
2. Aklanma, Tanrı’nın suçlu günahkârları doğru ilan etmesidir. O, “tanrısızı aklar” (4:5). “Aklanma” hukuki bir terim olarak kullanılır ve mahkûmiyetin karşıtıdır (8:34).
3. Tanrı bütün tanrısızları aklamaz. O, adildir ve İsa’ya iman edenleri aklar (3:26).
4. Tanrı imanlı günahkârları İsa Mesih’in doğruluğunu onlara aktararak (“onların hesabına geçirerek” ya da “onlara isnat ederek”) aklar (4:25; 8:34). Bu, Mesih’in hem edilgen itaatindeki (günahkârların yerine Tanrı’nın gazabına uğraması) hem de etkin itaatindeki (onlar adına Tanrı’nın yasasını tutması) doğruluğunu içerir. Müjde’de açıklandığı üzere, “Tanrı’nın doğruluğu” (1:17; 3:22; 10:3) ifadesiyle kastedilen Mesih’in bu doğruluğudur.
5. İman ilave, alternatif bir doğruluk değil, aklanmanın tek aracıdır. Tanrı iman eden günahkârların “imanlarını ve inanma eylemlerini doğruluk veya müjdeye itaatkâr bir şekilde kendilerine has bir karşılık olarak nitelendirmez. Bunun yerine, onlara Mesih tarafından sağlanmış itaat ve yasaya dayalı hoşnutluk isnat eder (aktarır). Böylelikle onlar, Mesih’i kabul edip O’na ve O’nun doğruluğuna imanla dayanırlar ve bu iman kendilerinden kaynaklanmadı ancak başlı başına Tanrı’nın armağanıdır.” (Westminster İnanç Açıklaması, 11.1).

Aklanma ve Kutsallaştırılma

Bu iki Kutsal Kitap terimi arasında net bir ayrım yapmak, Romalılar Kitabı’nı ve Kutsal Kitap Müjdesi’ni anlamak açısından önemlidir. Aklanma, Tanrı’nın günahkârı doğru ilan etmesiyle ilgilidir. Yasal bir durumu kasteder; günahtan ötürü suçluluğunun ortadan kaldırılması ve günahkârın Tanrı’nın önünde doğru olarak kabul edilmesi anlamına gelir. Aklanma imanlılar için, Mesih’in aktarılan (isnat edilen) doğruluğu sayesinde mümkündür. Kutsallaştırma ise doğru ilan edilmekle değil, doğru kılınmakla ilgilidir. Tanrı’ya ayrılmış olmak veya kutsal kılınmak anlamına gelir. Günahtan ötürü suçlulukla ilgili değil, günahın gerçek varlığı, kirliliği ve icrasıyla ilgilidir. Mesih’te aktarılan bir doğruluğun aksine, paylaşılan bir doğruluk söz konusudur.

Bu ayrım, örneğin Westminster Kısa Kateşizmi’nde (Soru 33 ve 35) neden aklanmadan Tanrı’nın bir “eylemi”, kutsallaştırmadan ise Tanrı’nın bir “etkinliği” olarak bahsettiğini açıklamaktadır. Aklanma Tanrı’nın kendi halkı hakkında bildirdiği bir şeyken, kutsallaştırma Tanrı’nın kendi halkına yaptığı bir şeydir. Romalılar’ın 6. bölümü aklanmış insanın her zaman değişmiş bir insan olduğunu gösterir. Kutsallaştırılmıştır ve sürekli olarak kutsallaştırılmaktadır. Bununla birlikte, her iki kutsama da (aklanma ve kutsallaştırılma) Mesih tarafından halkına bahşedilmiş olsa da (ve asla biri olmadan diğeri olmaz), bunlar iki farklı armağandır ve aralarındaki ayrım bulanıklaştırılmamalıdır. Yaşamın kutsallığı Mesih’e olan gerçek imanın kanıtıdır, ancak aklanışımız yalnız imanla, yalnız Mesih’in doğruluğunun aktarılması aracılığıyladır (3:21, 28; 4:6; vb.).

Roma Katolikliği tarih boyunca aklanma ile kutsallaştırma arasındaki farkı ayırt etmekte başarısız olmuştur. Roma Katolik Kilisesi, bizim aklanmamızı elde eden şeyin Mesih’in doğruluğu olduğunu ileri sürse de, Mesih’in doğruluğunun aslında bizim doğruluğumuz olarak ilan edildiğini iddia eden herkesi lanetlediğini ilan etmektedir. Bu görüşe göre aklanma hem günahların bağışlanması hem de ruhun yenilenmesidir. Dolayısıyla, aklanma bu yaşamdaki kutsallaştırılma süreci aracılığıyla gerçekleşir ve gerektiğinde bir sonraki yaşamda da devam eder. Bu, Pavlus’un Romalılara mektubunda çok açık bir şekilde sunulan Kutsal Kitap’ın aklanma öğretisine aykırıdır.

Martin Luther’in 16. yüzyıldaki Protestan Reformu’nda Tanrı’nın lütfuyla aldığı tavır bugün gerekliliğini kaybetmiş değildir. Peygamberler aracılığıyla ve bu son günlerde de Oğlu aracılığıyla konuşan Rab (İbr. 1:1-2), Mesih’in kurtaran işinin anlamını açıklamak ve kurtuluş öğretisine ışık tutmak üzere bize elçisel mektuplar da vermiştir. Romalılar Mektubu, Tanrı’nın insanlara vahyinin bu doruk noktası açısından merkezidir.

Genel Hatlar

• I. Giriş (1:1–17)
• A. Selamlama (1:1–7)
• B. Ziyaret Niyetinin Bildirilmesi (1:8–15)
• C. Pavlus’un Vaaz Ettiği Müjde’nin Özeti (1:16–17)
• II. Müjde Doktrini (1:18—8:39)
• A. Müjde’nin Temelleri (1:18—3:31)
• 1. Öteki Uluslar Günahkârdır (1:18–32)
• 2. Yahudiler Günahkârdır (2:1—3:8)
• 3. Herkes Günah İşledi (3:9–20)
• 4. Tek Umut Mesih’te Sağlanan Tanrı Doğruluğu (3:21–31)
• B. Eski Antlaşma Teyidi (4:1–25)
• 1. İbrahim ve Aklanma (4:1–5)
• 2. Davut ve Aklanma (4:6–8)
• 3. Sünnetten Bağımsız Olarak Aklanma (4:9–12)
• 4. Vaat ve Yasa (4:13–17)
• 5. İbrahim’in Takip Edilecek İmanı (4:18–25)
• C. Aklanmışların Kutsanmışlığı ve Güvenliği (5:1–11)
• D. Mesih’teki Aklanma Adem’deki Mahkûmiyet Kadar Kesindir (5:12–21)
• E. Bağışlanmış İnsan Kutsallaştırılmaktadır (6:1–23)
• F. Müjde ve Yasa (7:1–25)
• 1. İmanlının Yasa’yla İlişkisi Değişir (7:1–6)
• 2. Yasa, Günahı ve Mesih’e İhtiyacı Açığa Çıkarır (7:7–13)
• 3. İmanlı Tanrı’nın Yasası’nı Sever Ama Hâlâ Çiğner (7:14–25)
• G. Aklanmaya Bu Yaşamda ve Sonrakinde Eşlik Eden Yararlar (8:1–39)
• 1. Günahtan Özgürlük (8:1–11)
• 2. Evlat Edinilmenin Ayrıcalıkları (8:12–17)
• 3. Tam Miras ve Kaporası (8:18–27)
• 4. Mesih’teki Zaferin Kesinliği (8:28–39)
• III. İsrail ve Müjde (9:1—11:36)
• A. İsrail’in İmansızlığı Müjde’ye Engel Değildir (9:1–33)
• 1. Elçinin Elemi (9:1–5)
• 2. Tanrı Bütün İsraillilerin Kurtuluşunu Hiçbir Zaman Vaat Etmedi (9:6–9)
• 3. Tanrı’nın İmtiyazlı Seçimindeki Egemenliği (9:10–18)
• 4. Müjde’nin İki Yönlü Etkisi (9:19–33)
• B. İsrail’in Tanrı’nın Doğruluğuna Tabi Olmadaki Başarısızlığı (10:1–21)
• C. İsrail’in Reddi Ne Topyekûn Ne Nihaidir (11:1–36)
• IV. Gerçek Kutsallığın Yanıtı (12:1—15:33)
• A. Kilisede ve Herkese Yaklaşımımızda Gösterilen Rab’be Adanmışlık (12:1–21)
• B. Yönetimlere ve Komşumuza Karşı Yükümlülüğümüz (13:1–14)
• C. Bilgimizi Sevgi İçinde Kullanmak (14:1–23)
• D. Bedenin Birliği (15:1–33)
• 1. Mesih’in Örneği (15:1–7)
• 2. Mesih’in Bedeninde Yahudilerin ve Öteki Ulusların Birliği (15:8–13)
• 3. Pavlus’un Birleşmiş Bedene Hizmeti (15:14–33)
• V. Sonuç (16:1–27)
• A. Pavlus’un Selamları (16:1–16)
• B. Son Uyarılar (16:17–20)
• C. Korint’teki Belirli Kardeşlere Selamlar (16:21–23)
• D. Övgü Duası (16:25–27)