Romalılar 5

Tanrı’yla barıştınız mı (1. ayet)? Bu sizin duygularınızla ilgili bir soru değil, Tanrı’nın önündeki nesnel konumunuzla ilgili bir sorudur. Yalnızca Mesih’e iman aracılığıyla bağışlandığınızda ve doğru ilan edildiğinizde Tanrı’nın barışını (esenliğini) deneyimleyebilirsiniz.

Sıkıntılarla övünmek, güçlü bir imanlı için bile kolay bir şey değildir. Tanrı’nın içinde bulunduğumuz tüm koşullar üzerindeki ilahi takdirini ve yönetimini yürekten kabul etmeli ve her şeyin bizim iyiliğimiz için işlemesini sağlayan bilgeliğine, gücüne ve vaat ettiği lütfuna güvenmeliyiz. Ancak ve ancak o zaman bize zarar veriyor gibi görünen şeylerin aslında yine de bizim iyiliğimiz için gönderildiğini kabul edebiliriz (2.Ko. 12:7-10). Ayrıca yüreklerimizi Tanrı’nın Mesih’teki doğruluğuna dayandırmalıyız. Sıkıntılarla övünebilmemiz için Tanrı’yla barış (esenlik) içinde olmamız niçin gereklidir?

Hristiyanlık sadece yaşam için bir ilkeler dizisi değil, aynı zamanda tarih hakkında bir iddiadır. Bu bölüm Adem’in gerçek ve tarihsel bir birey olduğunu varsaymaktadır. Romalılar 5’i anlayabilmemiz için Yaratılış 1:1-3:24 ayetlerini bu şekilde anlamamız gerekir. Ayrıca Mesih’in bakireden doğuşunun önemini de görmekteyiz. Mesih, insan doğası itibarıyla Adem’in soyundan sıradan bir şekilde meydana gelmemiştir. Bu nedenle de Adem’in ilk günahının suçu, işler antlaşması altında O’na yüklenmemiştir. Bu da lütuf antlaşmasının kusursuz Aracısı olarak, O’nun halkının yerine geçebileceği anlamına gelmektedir (2.Ko. 5:21). Hristiyanların imanı ve umudu neden bu iki kişinin, Adem’in ve Mesih’in tarihsel gerçekliğine bağlıdır?