Romalılar 2

İman etmeyen Yahudiler kendilerini Yahudi olmayanlarla kıyaslayarak Tanrı’nın gözünde gerçekten günahkâr olmadıklarına kendilerini ikna ettiler. Kendinizi Tanrı’nın yasasının ölçütüne göre değerlendirmek yerine, başkalarıyla karşılaştırarak Tanrı’nın önündeki suçluluğunuzun gerçekliğinden kaçmaya çalışıyor musunuz? Bu tür bir karşılaştırma neden günahlarımızı mazur gösteremez?

Müjde’yi duymayanlar yine de suçlu günahkârlar olarak mahkûm edilirler (12. ayet). Böyle olmasaydı, Müjde’yi beyan etmekten kaçınmak en iyisi olurdu. Çünkü Müjde’ye maruz kalmak masum insanları suçlu hâle getirme riski taşırdı. Müjdeleme zorunluluğu şu gerçeğe dayanmaktadır: Mesih’ten yoksun olan herkes kaybolmuştur ve “duymadıkları kişiye nasıl iman edecekler?” (10:14). Bu, Hristiyanları Müjde’yi yaymak için nasıl teşvik etmelidir?

Rab, insanların “gizlice yaptıkları” şeyleri yargılayacaktır (16. ayet); hatta, en yakınlarımızdan sakladıklarımızı bile. Kutsal Kitap’a sahip olmak ve içeriğini bilmek iyi olsa da, yeterli değildir (17-18. ayetler). İnsanlar bizim hakkımızda iyi şeyler düşünebilir ve Tanrı’ya olan bağlılığımızı övebilirler. Ama Tanrı yüreklerimizdeki kurtarıcı işinin kanıtını görmediği sürece, bu bağlılık anlamsızdır (29. ayet; bkz. Yu. 5:44). Bu gerçekler bizi Mesih’i aramaya nasıl yönlendirmelidir?