Romalılar 9

Pavlus’un kaybolmuşlara karşı duyduğu şefkatin gücü (1-3. ayetler) bizi ürkütebilir ki ürkütmelidir de. Komşularımızı kendimiz gibi sevmeliyiz. Eğer kendimizin cehenneme gitmemesini önemsiyorsak, komşularımızın yıkıma götüren geniş yolda olmalarına nasıl kayıtsız kalabiliriz? Bu sizi dua etmeye ve harekete geçmeye nasıl teşvik ediyor?

Tanrı insanların iradesi üzerinde kesinlikle egemendir. Günahkâr eylemler bile, Tanrı bunlara göz yummasa da (ve günahın yazarı olmasa da), Tanrı’nın tasarısına dâhildir (Yar. 50:20; 2.Sa. 16:9-11; 2.Ta. 18:20-22; Mez. 76:10). Kutsal meleklerin düşmemiş olması bile Tanrı’nın egemen seçimine dayanmaktadır (1.Ti. 5:21). Kutsal Yazılar’ın tanıklığına dayanarak Tanrı’nın egemen önceden belirleyişi öğretisine inanmalıyız (Rom. 9:12-13, 15, 17). İkisini bağdaştırmak ne kadar zor görünse de bu, müjdeleme çabasıyla bağdaşmaz değildir (1-3. ayetler). Tanrı’nın kontrolde olduğuna güvenmek, Müjde’yi sadakatle duyurmak üzere bize nasıl güven ve özgürlük verebilir?

İman etmemiş olanlar arasında kimlerin Tanrı’nın seçilmişleri olduğunu tahmin etmeye çalışmamalıyız. “Favori kişiler” iman etmemiş olarak kalabilirken, “umutsuz vakalar” Mesih’e iman edebilirler (30-31. ayetler). Bu bizi Müjde’yi her tür insana duyurmak için nasıl teşvik etmelidir?