Romalılar 14

Açık günah ve isyanı azarlamalıyız (Lev. 19:17). Bununla birlikte, imanda genç olanlara ve Rab’bin yollarında cesaretlendirilmeye ihtiyacı olanlara karşı, bilgisizlikten veya yanlış yönlendirilmiş bir vicdandan kaynaklanan her kusur için onları kınamak yerine, ihtiyat ve nezaket göstermeliyiz. Bu, kutsallıktan ödün vermek değil, kutsallığı uygulamaktır; çünkü kutsallığın özü sevgidir. Bugün kilise, bazılarının Kutsal Yazılar’da emredilmeyen konularda vicdanen yükümlü olduğu, diğerlerinin ise özgür olduğu ne tür sorunlarla karşı karşıyadır? Bu kişiler karşılıklı sevgi ve saygı içinde birbirlerine nasıl müsamaha göstermelilerdir?

Gerçek ve hayati bir ilke meselesi dışında kilisenin huzurunu asla bozmamalıyız (19. ayet). Küçük önem taşıyan konularda kendi görüşlerimizi savunmak yerine, barış için gayret göstermeliyiz. Ayrıca dua ve Söz aracılığıyla kardeşlerimizin zihinlerinin ve vicdanlarının daha fazla aydınlatılması için çalışmalıyız. Çünkü gerçek bir kanaat olmadan insanları uyuma zorlamak boş bir zaferdir. Bu ilke hangi açılardan diğer Hristiyanlara karşı büyük bir sabır gerektirir?