Romalılar 15

“Bu benim yaşamım; kendimi hoşnut edeceğim” diyen tutum Tanrı’ya yaraşır değildir ve Rab İsa Mesih’e olan bağımlılık ve minnettarlık hissiyatıyla çelişki içindedir (1-3. ayetler). Aynı zamanda Mesih’in misyonuyla da çelişir, çünkü O tüm ulusları Tanrı’ya sadakati ve merhameti için övgüde birleştirmeye gelmiştir. Bencillik neden kilise için bu kadar bölücü ve kilisenin çağrısı için de bu kadar yıkıcıdır?

Duygular Hristiyan deneyiminin bir parçasıdır (13. ayet). Duygular gerçeği belirlemez ancak gerçeğe doğru bir tepki verilmesinde rol oynar. Hristiyan’ın günahtan dolayı kendine özgü üzüntüleri (2.Ko. 7:9-10) ve Tanrı’daki imandan kaynaklanan sevinçleri vardır (Rom. 5:11). Hristiyanlar nasıl Kutsal Kitap’a dayalı bir duygu yaşamı geliştirebilirler? Kutsal Ruh burada nasıl bir rol oynar?

Pavlus’un yüreği İsa’nın adını hiç duymamış olanlara Müjde’yi ulaştırmak için çarpıyordu. Son derece yetenekli bir teolog ve vaiz olmasına rağmen, çağrısı onun sabit bir okula veya kiliseye yerleşmesine izin vermemiş, onu dışarıya, uluslara itmiştir. Herkes böyle bir çağrıya sahip değildir ancak kilisenin bir bütün olarak Müjde’yi tüm yaratılışa duyurma sorumluluğu vardır. Siz Müjde’yi duyurmaya çağrılanlar için nasıl dua ediyor ve onları nasıl destekliyorsunuz?