1. Samuel 4

İsrail’in yenilgisi (2. ayet), Rab’bin onların arasında olmadığını açıkça gösterdi. Bu yenilginin onları alçaltıp Rab’bi aramaya yönlendirmesi gerekiyordu, tıpkı Yeşu’nun, İsrail’in Ay kentindeki yenilgisinde yaptığı gibi (Yşu. 7:6-13). Ancak ne Hofni’yle Pinehas ne de İsrail halkı kendisini alçalttı ve dua etti. Bunun yerine, ahmaklık edip Antlaşma Sandığı’nı meşru olmayan bir şekilde savaş alanına getirerek, Tanrı’yı kendilerini korumak zorunda bırakacaklarını düşündüler. Tanrı’nın, Antlaşma Sandığı’nı asla düşman eline düşürmeyeceğini sandılar. Nitekim bu sandık geçmişteki birçok mucizede ve zaferde (örn. Yeşu 3’te Şeria’yı geçiş ve Yeşu 6’da Eriha’nın düşüşü) öyle merkezde olmuştu ki, bu kutsal nesneyi bir iyi şans totemi olarak gördüler. Sonuçsa İsrail için felaketti. Din Tanrı’yı kişisel çıkar için manipüle etme aracı değildir. Tanrı kullanılmaz. Eğer O’nun varlığının kutsamalarını zevkle deneyimlemek istiyorsak, O’nun buyruklarına itaat etmek zorundayız (Yşu. 1:8-9). Tanrı yüzünü kötülerden saklar (Yas. 31:17). Bugün insanlar hangi nesnelere ya da ritüellere güveniyor?

“İkavot” ismi Rab’bin halkı için bir trajediyi simgeler. Rab’bin görkemi (yüceliği) günahlarından ötürü İsrail’den ayrıldı ve benzer şekilde bugün birçok kilisede onu bulamaz durumdayız. Bazı kiliseler canlı ve katılımı yüksek görünürler. Bazı bireyler dışarıdan, insanların önünde bir alçakgönüllülük ve iman maskesi takabilirler. Ancak görünüş, gerçeklikle aynı olmayabilir. Mesih’in ithamı şudur: “Yaptıklarını biliyorum. Yaşıyorsun diye ad yapmışsın, ama ölüsün” (Vah. 3:1). Pek ya siz? Rab İsa sizin hakkınızda ne diyor? Tanrı’nın lütfuyla, günah işlemeyelim diye O’nun Sözü’nü yüreklerimizde saklamaya ne kadar da muhtacız (krş. 119:11)! Ne zaman günah işlersek, hızlıca gerçekten tövbeye koştuğumuzdan ve Rab’bi beklediğimizden emin olalım.