Elçilerin İşleri 24

Pavlus tüm dinleyicilerinin önünde, “hem doğru kişilerin hem doğru olmayanların” ölümden dirileceği gerçeğini ortaya koymuştur. Tekrar dirileceğimiz ve şimdiye kadar yaşamış olan tüm canların doğru veya doğru olmayanlar olmak üzere iki gruptan birinde yer alacağı ciddi bir gerçektir. Feliks “doğruluk, özdenetim ve gelecek olan yargı günü” (25. ayet) hakkında duyunca titredi ama tövbe etmedi. Günahtan ötürü suçluluk duymak ve yargı gününden korkmak neden yeterli değildir? Feliks’in kurtulması için neyi eksikti?

Feliks, Tanrı’nın önünde titrerken Pavlus’un herkesin önünde bu kadar cesurca ve özgürce konuşabilmesinin bir nedeni, Pavlus’un şu zihniyetidir: “Ben gerek Tanrı, gerek insanlar önünde vicdanımı temiz tutmaya her zaman özen gösteriyorum” (16. ayet). Süleyman’ın Özdeyişleri 28:1 şöyle der: “Kötü kişi kendisini kovalayan olmasa bile kaçar; doğrularsa genç aslan gibi yüreklidir.” Açıkça görüldüğü gibi Pavlus bir günahkârdı. Ama günahları için her gün temizlenmeye ve lütufla doğru ve kutsal bir şekilde yaşamaya çalışıyordu. Temiz bir vicdanla yaşamak niçin cesaret verir? Bunu nasıl yapabiliriz?