Eyüp 3

3. bölümdeki Eyüp’le 1 ve 2. bölümdeki Eyüp arasındaki fark büyüktür. Bağlam olarak tek fark zamandır (“sonunda”, 1. ayet). Acı ve elem, sonu gelmez gibi göründüklerinde, boğucu hâle gelirler. Tanrı’dan korkan ve kötülükten kaçınan doğru bir adam bile (2:3) günah barındırmaktadır. Tanrı’nın yapmakta olduklarını yanlış anlayabilir ve sorgulayabilir. İman ve mevcut deneyim arasındaki gerilim gerçektir. Denenmelerin amaçlarından biri de imanlıyı içindeki bu zayıflıkla yüzleştirmek ve ona şu gerçeği göstermektir: Gözle görülen ne olursa olsun, imana dayanarak yürümek zorundadır. Acılı denenmeler olmadan imanlı, gurur karşısında savunmasızdır. Denenmeler imanlının inançla deneyim arasındaki boşluğu Tanrı’ya daha derin biçimde güvenerek doldurmasına yardımcı olur.

Eyüp’ü bu bölümde derin umutsuzluğa batarken buluyoruz ve doğal olarak da şu soru meydana çıkıyor: “Neden?” İmanlı kişi Mesih’i hatırladığında, cevap o kadar da gizemli değildir. Hristiyanlar Mesih’e benzemeyi genellikle O’nun Dönüşüm Dağı’nda sergilediği parıltılı ihtişam açısından düşünürler (Mat. 17:1-2). Oysa Pavlus’un da Filipililere açıkladığı üzere, Mesih’e benzemek aynı zamanda O’nun ölümüne benzemektir (Flp. 3:10). Acı çeken Hristiyan, denenmeleri aracılığıyla yalnızca tekrar tekrar günah karşısında ölüp doğruluk için yaşamayı öğrenmekle kalmaz, aynı zamanda onu sevmiş ve onun için kendisini feda etmiş olan Kişi’yle daha yakından özdeşleşmeyi öğrenir.