Mezmurlar 100

İbadet tüm insanlıktan beklenen bir görevdir. Tanrı’nın dört bir yanımızdaki yaratılış işleri bizi buna çağırmaktadır (Rom. 1:19-21). Tanrı’nın Müjde mesajı ulusları O’nu yüceltmeye çağırmaktadır (Vah. 14:6-7). İnsanların dışsal ibadet eylemlerini yerine getirmeleri yetmez; O’na sevinçle ve kuvvetli övgülerle kulluk etmek zorundayız (Mez. 100:1-2) ve bunlar O’nun kim olduğunu bilmemizden kaynaklanmalı (3. ayet) ve O’nun kilisesinin toplu ibadetinde dışa vurulmalıdır (4. ayet). Sevinçsiz ibadet niçin Tanrı’ya hakarettir? Bilgisizlik ibadet için neden bir engeldir? Neden Tanrı’ya kilisenin resmî topluluğunda ibadet etmek zorundayız da O’na sadece kişisel olarak evde veya yürüyüş esnasında övgüler sunamayız?

Tanrı ibadeti; O’nu kendi halkının antlaşma Rabbi olarak (3. ayet), kendi antlaşma sevgisinde ve sadakatinde sonsuzlarca iyi olan Tanrı olarak (5. ayet) tanımaktan yakıt alır. İsa Mesih’in kimliği ve yaptıkları Tanrı hakkında bu şeyleri nasıl açığa çıkarmaktadır? Mesih’in Müjdesi, bu mezmurun buyurduğu türden ibadeti nasıl teşvik eder?