Mezmurlar 23

Çoban unvanı Tanrı-insan, Rab ve Davut Oğlu olarak Mesih’e aittir (Yşa. 40:11; Hez. 34:12-16, 23, 31; Zek. 13:7; Yu. 10:1-16, 27-30). O, bu rolü kendi halkının canları için son derece özel bir ilgiyle icra etmektedir (Lu. 15:3-7; 1.Pe. 2:25). Rab İsa’nın bizim bilge ve şefkatli önderimiz, sağlayıcımız ve koruyucumuz olarak bizimle ilgilendiğini fark etmek, özellikle zor ve üzücü zamanlarda, ufak bir teselli değildir. Bu mezmurun vaatleri Mesih’teki imanlılara nasıl teselli ve esenlik verebilir?

Mesih’in halkının Çobanı olarak sevgi dolu işinden sapmadan, aynı zamanda İsa’nın kendi insanlığında Tanrı’yı çobanı olarak tanımanın kutsamalarını deneyimlerken görmek de mümkündür. Mesih, Tanrı’nın isteğini bir kuzu gibi, ölüme dek uysalca takip etti (Yşa. 53:7). Kendisini koruması ve ihtiyaçlarını karşılaması için Baba’ya baktı. Düşmanlarının ortasında dahi, Baba O’na Ruh’un meshedişiyle kendi isteğini yapmanın tatminini bahşetti. Şimdi Rab İsa, Babası’nın evinde sonsuza dek oturmaktadır. Mesih’in bir koyun olarak deneyimi O’nun bizimle Çobanımız olarak ilgilenmesine nasıl yardımcı olacaktır?