Mezmurlar 89

Bu mezmur, Davut’la yapılan antlaşma üzerine bir izahtır (2.Sa. 7) ki bu antlaşma Tanrı’nın kurtarış vahyinde önemli bir ilerleme noktası olmuştur. Rab, Davut’a onun kraliyet soyu aracılığıyla Tanrı’nın varlığının ve krallığının yeryüzünde sonsuza dek kurulacağını bildirdi. Süleyman’dan başlayarak Davut’un oğulları öyle ya da böyle başarısız oldular. Günahları bu vaadi tehlikeye atmış gibi görünüyordu çünkü Tanrı’nın yargısı üzerlerine geldi ve sonunda Yahuda Krallığı’nı yok etti. O dönemdeki imanlılar bir yanda bir krallık vaadi ve öbür yanda da terk edilmişlik ve yabancıların egemenliğinde olma gerçekliği arasındaki gerilimin ortasında yaşıyorlardı. Bu mezmur bize, yaşamın gerçekliği Tanrı’nın vaatleriyle çelişiyor gibi göründüğünde nasıl dua etmeyi öğretmektedir? Nasıl hem imanı hem de dürüstlüğü teşvik etmektedir?

Tanrı, yasayı çiğnemeleri durumunda Davut soyu üzerine terbiye getireceğini söylemişse de aynı zamanda kendi sadık sevgisinin ve güvenilir antlaşmasının boşa çıkarılamayacağının garantisini verdi. Bu, İsrail’i şu umuda çağırdı: Tanrı, Tanrı’nın yasasına olan itaatiyle sonsuz krallığı getirecek olan doğru bir Davut Oğlu çıkaracaktı. İsrail’in krallarının başarısızlığı, insanın İlk Adem’de o yeryüzündeki kutsanmış ve asil konumundan düşüşünü yansıtıyordu. Dolayısıyla Tanrı’nın vaadi, Tanrı Oğlu olan Son Adem’in umudunu ortaya koymaktaydı. İmanlıların tüm umudu O’na dayanmaktadır. O’nun krallığı Mesih’in gelişiyle, ölümüyle, dirilişiyle, göğe yükselişiyle ve Kutsal Ruh’u küresel Müjde hizmetleri için dökmesiyle hâlihazırda başlamıştır. Ancak kilise hâlâ O’nun yücelik içinde hüküm sürmek üzere gelişini beklemekte ve zulüm çarmıhının altında yaşamaktadır. Bu mezmur bize, “zaten gerçekleşti ancak henüz tamamlanmadı” gerçekliğinde yaşamaktayken, duada O’nun krallığının ardından gitmemiz için nasıl yardımcı olabilir?