Sefanya 2

1-3. ayetler kaçınılmaz olandan nasıl kaçılacağını açıklamaktadır. Tövbe çağrısı, doğal mantığa karşı umudun ironisinin altını çizmektedir. Sağduyu, tehlikeden kaçınmanın yolunun ondan kaçmak olduğunu söyler (mümkün değildir, 1:18); Müjde’nin bildirisiyse şudur: Kesin yargı tehlikesinden kaçınmanın yolu, merhamet bulmak üzere yargının kaynağına kaçmak, Rab’bi aramaktır. Rab lütufkâr ve merhametlidir ve O’nu içtenlikle arayanlar tarafından bulunacağını vaat etmiştir. Arayan bulur ve gelen kovulmaz (Yu. 6:37). Rab’bi arama davetinin aciliyetini vurgulamak da önemlidir. Kurtuluş günü bugündür ve yarınsa yargı günüdür.

Öteki ulusların yargısı, Tanrı’nın mutlak egemenliği üzerine düşünmek için bir fırsattır. Ulusların hiçbiri gerçek Tanrı’ya ibadet etmedi veya O’nun özel ve lütufkâr vahyine dayanarak gerçeği bilmedi. Yine de Tanrı onların sahibiydi ve onları günahlarından ve özellikle de kendi halkına karşı işledikleri günahlardan sorumlu tuttu ki bunlar onların yılanın soyuna ait olup Tanrı’nın kurtuluş tasarısına düşmanlığa meyilli olduklarını gösteriyordu. Tanrı onları yargılama yetkisine ve gücüne sahipti; onların Tanrı’ya dair bilgisizlikleri bahane değildi. Ayrıca Tanrı’nın düşman üzerindeki yargısının O’nun halkı için nasıl kutsama olduğu üzerine düşünmek de önemlidir. Yılanın soyunun ilahi yargısı, Tanrı’nın krallığının ilerlemesinin olmazsa olmaz bir bileşeniydi.