Vaiz 2

Vaiz’in zevk ve mal-mülk peşinde koşmanın akılsızlığına dair öğüdü, anlık deneyimlere ve maddeciliğe yüz tutmuş olan günümüz için oldukça geçerlidir. Bugün birçokları anlık yaşayarak ve mümkün olduğunca fazla şeye sahip olarak mutluluk bulmaya çalışmaktadır. Bu, aslında var olmayan hayalî bir mutluluktur. Zevk ve sahip olunan şeyler asla nihai anlamda tatmin sağlayamaz çünkü bunlar önemsiz ve geçicidir. Bu, ancak ve ancak hüsrana gebe olan sonu gelmez bir döngüdür.

24. ayetteki nakarat ifade, 3:12-13, 22; 5:18-19; 8:15; ve 9:7-9’da tekrardan geçmektedir. Her seferinde, mana aynıdır. Vaiz bu nakaratla bizi şunu fark etmemiz için eğitmektedir: Yaşamda elimize geçen şeyler Tanrı’nın bize zevk almamız için verdiği armağanıdır. Bu zevk, Tanrı’nın vermiş olduklarıyla yetinip tatmin olmayı ve bu armağanları tam potansiyelle kullanmayı icap eder. Birçok yönden bu nakarat, Pavlus’un tanıklığıyla paralellik teşkil etmektedir. Şöyle ki, o Tanrı’nın kendisini koyduğu her durumda eldekiyle yetiniyordu (Flp. 4:11).