Vaiz 7

Tabutlar güçlü vaazlardır (2. ayet). Yaşamın kaybının yasını tutmak Tanrı’nın tayin etmiş olduğu zamanlardan biridir (3:4) ancak gözyaşlarında ve ötesinde önemli yaşam dersleri yatmaktadır. Biz güneşin altındaki yaşamı deneyimlerken, ölüm daima başkasını bulan bir şeydir. Ancak Vaiz bize şu ayıltıcı gerçekliği hatırlatmaktadır: Er ya da geç, o “başkası” biz olacağız ve kendi ölümümüzle, diğerlerine yaşamın kısalığını vaaz edeceğiz. Dolayısıyla yas yeri, gerçeklikle yüzleşmek ve sonsuzluğa hazır olduğumuzdan emin olmak için bir fırsat olmalıdır. Hazır olmanın tek yolu da Mesih’e güvenmektir.

Refah gününde sevinçli olmak zor bir şey değildir (14. ayet). Ancak çoğu zaman, her şey iyiye gidiyorken Tanrı’yı unutmaya meyilli oluruz. Musa, İsrail’i Vaat Edilen Topraklar’a girip refahının tadını çıkarırlarken Tanrı’yı unutmaları ihtimaline karşı uyarmıştı (Yas. 8). Gündelik ekmek (man) için Tanrı’ya bağımlı olmak zorunda kaldıkları zaman, çöldeki dolaşmalardan çok farklı olacaktı. Sıkıntılı günler o kadar zevkli olmasa da hayati bir ruhsal gerçekliği öğretmektedir. Rab’be ne kadar muhtaç olduğumuzu bize hatırlatmak için genellikle yaşamda denenmeler ve sıkıntılar gerekir. Sıkıntı, Tanrı’nın artık bizimle ilgilenmediği anlamına gelmez; aksine, her şeyde O’na ne kadar bağımlı olduğumuzu bize yeniden fark ettirmesiyle birlikte bize olan ilgisini gösterir.