Yasa’nın Tekrarı 14

Tanrı halkının O’na ayrılması gerekir. İsrail’in yas (1. ayet), beslenme düzeni (2-21. ayetler) ve ondalık (22-29. ayetler) âdetlerinde buyrulan buydu. Bu dünyanın kalıbına uymamalıyız: “Bu çağın gidişine uymayın; bunun yerine, Tanrı’nın iyi, beğenilir ve yetkin isteğinin ne olduğunu ayırt edebilmek için düşüncenizin yenilenmesiyle değişin” (Rom. 12:2). Bu dünyayı ya da ona ait olan gelenekleri ve geçici hevesleri sevmemeliyiz, nitekim bunlar “benliğin tutkuları, gözün tutkuları, maddi yaşamın verdiği gurur”dan ibarettir (1.Yu. 2:16). İsrail’in özel bir halk (Yas. 14:2) olmak üzere Tanrı’ya ayrılmış kutsal bir halk olması gibi, Tanrı’nın halkının her çağda “kutsal ulus, Tanrı’nın öz halkı” olmaları gerekir ki “[onları] karanlıktan şaşılası ışığına çağıran Tanrı’nın erdemlerini” duyursunlar (1.Pe. 2:9). Hristiyanlar bu dünyada konuklar gibi farklı olmak zorundalardır.

Tanrı’nın iyiliği O’nun yoksullara gösterdiği ilgide açıkça görülmektedir (Mat. 6:25-34). O, her üçüncü yılın sonunda bütün ondalığın, yiyecek yetiştireceği toprağı olmayan dullar, öksüzler ve yabancılar için kullanılmasını tasarladı (Yas. 14:28-29). Tarlaların kenarlarındaki ekinlerin muhtaçlara bırakılması talimatını verdi (Lev. 19:9-10; 23:22). İmanlılar bu ilkeyi onurlandırmalılardır. “Yoksulları anımsamak” (Gal. 2:10) ve “sıkıntı çeken öksüzler ve dullarla ilgilenmek” (Yak. 1:27) zorundalardır. Bu, Müjde olmasa da Hristiyan yaşamının önemli bir parçasıdır. Siz yoksulları ve muhtaçları nasıl anımsıyorsunuz?