Yasa’nın Tekrarı 15

Mesih “hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve canını birçokları için fidye olarak vermeye geldi” (Mat. 20:28). Bu ruh Tanrı’nın halkında mevcut olup gelişmelidir. Yasa, alacaklıların borçluları bağışlamalarını (Yas. 15:1-2), kibirden uzak olmalarını (7-11. ayetler), yoksullara şefkat göstermelerini, köleleri serbest bırakmalarını ve onların yaşamsal ihtiyaçlarını temin etmelerini talep ediyordu (12-14. ayetler). Sürülerinin ilk ve en iyi hayvanlarını Tanrı’ya veriyorlardı. Tüm bu gereklilikler Mesih tarafından tümüyle yerine getirildi. Dolayısıyla, Tanrı Oğlu’nun benzerliğine dönüşmek üzere gayret edin (Rom. 8:29).

Köleler serbest bırakıldıklarında, efendileri sahip oldukları şeyleri onlarla paylaşıyordu: “Tanrınız RAB’bin sizi kutsadığı oranda ona vereceksiniz” (14. ayet). Bu, sahip olunan her şeyin Tanrı’dan geldiğini, yeryüzü ve içindeki her şeyin Rab’bin olduğunu (Mez. 24:1) ve insanın Tanrı’ya ait olan şeylerin yalnızca bir kâhyası olduğunu gösteriyordu. Etki alanımızdaki her şeye sanki o şey bize değil de Rab’be aitmiş gibi davranmalıyız. Bu tutum, bizim paramızı ve sahip olduklarımızı kullanma şeklimizi nasıl değiştirecektir?