Zekeriya 13

İbadet içerisinde 7. ayetin kefaret hakkında söyledikleri üzerinde düşünün. Burada iki düşünce özellikle dikkat çekicidir: çobanın kimliği ve fedakârlığı. Rab konuşur ve Mesih’i “çobanım” olarak adlandırır ki bu, O’nun aracı olmak üzere ilahi atanmasına işaret etmektedir; ve O’nu “yakınım” olarak adlandırır ki bu da, O’nun Rab’le özdeki eşitliğine işaret etmektedir. Her iki terim de O’nun tanrılığına işaret etmektedir ancak Mesih aynı zamanda insandır ki bu da O’nun ölmesini sağlar. Rab’bin kılıca Mesih’i vurmasını emretmesi günahın ciddiyetine tanıklık etmektedir; Tanrı’nın adaleti O’nun “yakını”nın, kendisine eş olan Oğlu’nun ölümünü talep etmiştir. Çarmıh ilahi sevginin kanıtı olsa da, en başta ilahi adaletin kanıtıdır. Bütün bunların, Mesih’in günahkârlar için ölmüş olmasının harikalığının bizi övgüye yöneltmesi gerekmez mi?

Benzer şekilde, arındırıcı pınara yapılan gönderme, Mesih’in bedeninin insanlar tarafından deşilmesi (12:10) ve Tanrı’nın kılıcıyla idam edilmesine yapılan göndermenin arasında yer almaktadır. Bu bize Mesih’in kanının arındırıcı pınarı, günahların bağışlanmasının tek yolu olduğunu hatırlatmalıdır. 12:10 ile 13:7 ayetlerini karşılaştırmak ayrıca Elçilerin İşleri 2:23’e işaret etmektedir ki bu ayet, Tanrı’nın çarmıhla ilgili öncesiz tasarısını günahkârın Mesih’i ağaca çivilemesindeki suçuyla bağdaştırmaktadır. Çarmıh Tanrı’nın tasarısının merkezindeydi ve o çarmıh aracılığıyla kurtarılan herkesin yaşamının da merkezinde olmalıdır.