1. Dua edin. İsa şöyle demiştir: “Beni gönderen Baba bir kimseyi bana çekmedikçe, o kimse bana gelemez” (Yuh 6:44). Kurtuluş Tanrı’nın işidir. Bu yüzden O’ndan bunu yapmasını istemeliyiz.
2. Sorular sorun ve kişilerin düşünmesini sağlayın. İnsanları kendi hayatları, inançları ve sizin iddia ettiğiniz şeyler hakkında derin bir şekilde düşündürtecek sorular sorun. Sonra da cevaplarını dinleyin! Bu onları ve kafalarındaki endişeleri daha iyi anlamanıza yardımcı olacaktır.
3. Kutsal Kitap’ı kullanın. Arkadaşlarımızla Müjde’yi paylaşmak için Kutsal Kitap’ı kullandığımızda, yalnızca kendi kafamızdaki fikirleri anlatmadığımızı, Tanrı’nın kendi Söz’ü aracılığıyla bizlere kendisiyle, günahla ve Oğlu’yla ilgili açıkladığı şeyleri anlattığımızı onlara göstermeliyiz.
4. Açık olun. “Tanrı” ya da “günah” gibi kelimeler kullandığımızda, insanlar bu kelimelerin anlamlarıyla ilgili çok farklı fikirlere sahip olabilirler. Bu nedenle “günah” ve “iman” gibi önemli terimleri tanımlayın. Sizi dinleyen kişinin ona söylediğiniz şeyi tam olarak anladığından emin olun.
5. Kiliseyi kullanın. Müjde’yi paylaşmakta olduğunuz kişileri, Müjde’yi daha iyi duymaları için kesinlikle kiliseye davet edin. Kilisenin, yaptığımız müjdelemelere katacağı çok şey vardır. İsa şöyle demiştir: “Birbirinize sevginiz olursa, herkes bununla benim öğrencilerim olduğunuzu anlayacaktır.” (Yuh. 13:35). Ayrıca Efesliler 3:10’da Pavlus, kilisenin, Tanrı’nın bilgeliğinin göksel varlıklara dahi sergilendiği bir sahne olduğunu söyler! Kilise, vaaz ettiğiniz mesajın gerçek hayattaki bir resmi olmak için yaratılmıştır. Bu nedenle de Hristiyan olmayan arkadaşlarınızı, bu resme uzun uzun, iyice bakmaya davet edin.

(Bu yazı, Mark Dever’ın A Church Discipline Primer adlı kitabından uyarlanmıştır, sayfa 60-68)

İyi bir müjdeleme için yapılması gerekenler nelerdir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

1. Müjde’yi hiç paylaşmamak. Müjdeleme, Müjde’yi paylaşmak anlamına geldiği için, yapılacak ilk yanlış bu mesajı hiç iletmemektir. Sosyal hizmetlerde yer alan bazı insanlar, fakir insanlarla ilgilenerek veya mazlumların yanında olarak “Müjde’yi sözsüz olarak paylaşmak” denen şeyi gerçekleştirdiklerini düşünürler. Paylaşmış olmuyorlar. Başkaları için müthiş bir nezaket ve fedakârlık eyleminde bulunuyor olabilirler ama müjdeleme, diğer insanlara İsa Mesih hakkındaki mesajı anlatmaktır.
2. Mesajı bozmak. Sadakatle müjdeleme, mesajı tümüyle anlatmak demektir (Elç. 20:27). Buna günah ve Tanrı’nın yargısına ilişkin rağbet görmeyen gerçekler de dahildir.
3. Müjde yerine yanlış bir mesaj öğretmek. Müjde’yi vaaz ettiğini iddia eden bazı insanlar, aslında Müjde’nin tam tersini vaaz etmektedirler. Bu hem kendileri hem de dinleyicileri için korkunç sonuçlar doğurmaktadır (Gal. 1:6-9, 2. Pet. 2:1-3).
4. Müjde’yi yalnızca kişisel bir fikirmiş gibi sunmak. Müjde’yi hiçbir yaptırımı olmadan reddedilebilecek kişisel bir fikirmiş gibi sunmak, onu bozmak anlamına gelir. Müjdeleme, insanları günahlarından tövbe etmeye ve Mesih’e güvenerek Tanrı’nın gazabından kurtulmaya çağırmaktır. Müjde sadece bir görüşten ibaret değildir ve bizim de müjdeleme şeklimiz, Müjde’nin evrensel gerçekliğini ve yaptırım içeren taleplerini sadık bir şekilde dinleyenlere aktarmalıdır.
5. Birisini karar vermeye zorlamak. Tövbe ve imanı yalnızca Tanrı bahşedebilir. Eğer insanlara bir karar almaları için baskı yaparsak, aldıkları kararın sonsuzlukta hiçbir anlamı olmayabilir. Bu, kişide günahlarından tövbe etmediği ve Mesih’e güvenmediği halde, “kararı” sebebiyle artık bir Hristiyan olduğu gibi yanlış bir düşünceye sebep olabilir.
6. Küçük şeylere dalmak. İmanlı olmayanların sorularına düzgün bir şekilde cevap vermek istiyor olsak bile, kötülük sorununu saatlerce tartışmak Mesih’i vaaz etmekle aynı şey değildir. Küçük meselelerin sizi çarmıh mesajını iletmekten alıkoymasına izin vermeyin.
7. İnanmayanların sorularına veya itirazlarına küçümseyici bir tavırla yaklaşmak. Bunu yapmak, insanları kırmanın ve Müjde’nin paylaşıldığı bir konuşmayı hızlıca sona erdirmenin süper bir yoludur. Petrus bizlere Hristiyan olmayanlara nasıl cevap vermemiz gerektiğini öğretmiş ve şöyle demiştir: “Bunu yumuşak huyla, saygıyla yapın. Vicdanınızı temiz tutun” (1. Pet. 3:15-16).

Kötü müjdelemenin uygulamadaki bazı örnekleri nelerdir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Bazıları her ne kadar genellikle müjdelemeyi pastörlere, inanç savunmacılarına veya belki dışadönük karaktere sahip insanlara bırakmak istese de, Yeni Antlaşma bu görevi bütün Hristiyanlara vermektedir:

• Örnek: İlk Hristiyanlar arasında bunun bir örneğini görmekteyiz: “Bunun sonucu dağılan imanlılar, gittikleri her yerde Tanrı sözünü müjdeliyorlardı” (Elç. 8:4). Ayrıca Elçilerin İşleri 11:19-21, bize bütün öğrencilerin Yeruşalim’den uzaklaştıkları sırada çevreleriyle Müjde’yi paylaştıklarını aktarıyor.
• Buyruk: Petrus hepimize şunu söylüyor: “Mesih’i Rab olarak yüreklerinizde kutsayın. İçinizdeki umudun nedenini soran herkese uygun bir yanıt vermeye her zaman hazır olun” (1. Pet. 3:15).
• Sevgi uğruna: Eğer bizler komşumuzu kendimiz gibi seveceksek (Mar. 12:31, Yak. 2:8), bir kişiyi sevmenin onunla Müjde’yi paylaşmaktan daha iyi bir yolu var mıdır?

(Bu yazı, Mark Dever’ın The Gospel and Personal Evangelism adlı kitabından uyarlanmıştır, sayfa 45-53)

Müjde’yi kimler paylaşmalıdır? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Müjdeleme, İsa Mesih’in günahkârları kurtarmak için yaptıklarıyla ilgili iyi haberi diğerlerine anlatmaktır. Bunu yapabilmek için insanlara şunları söylemeniz gerekir:

1. Tanrı kutsaldır (1. Yuh. 1:5). Her şeyin Yaratıcısı O’dur (Yar. 1:1).
2. Bütün insanlar Tanrı’nın adil ve sonsuz gazabını hak eden günahkârlardırlar (Rom. 3:10-19, Mar. 9:48, Vah. 14:11).
3. Tamamen Tanrı ve tamamen insan olan İsa Mesih günahsız bir hayat yaşadı, Tanrı’nın gazabını kendisine iman edecek olanların yerine çarmıhta üzerine alarak öldü ve halkına sonsuz yaşam vermek için ölümden dirildi (Yuh. 1:1, 1. Tim. 2:5, İbr. 7:26, Rom. 3:21-26, 2. Kor. 5:21, 1. Kor. 15:20-22).
4. Sonsuz cezadan kurtulmanın ve Tanrı’yla barışmanın tek yolu, günahtan tövbe etmek ve kurtuluş için İsa Mesih’e güvenmektir (Mar. 1:15, Elç. 20:21).

Müjdeleme bu temel mesajı başkalarına anlatmaktır.

Müjdeleme nedir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Kültüre uyum sağlama, bugün Müjde hizmetlerindeki en sıcak gündem maddelerinden biridir. Basitçe söylemek gerekirse, kültüre uyum sağlama, Müjde’yi ve kiliseyi belirli bir kültürel bağlamın özüne olabildiğince yerleştirme süreci için kullandığımız kelimedir.

Amerikalı Hristiyanlar, çoğunlukla kültüre uyum sağlamayı hizmetkârların gittikleri yerde özellikle yaptıkları bir şey olarak görmektedirler ve Batı dünyasındaki birçok ciddi Hristiyan, Batı dışındaki kiliselerin kültüre uyum sağlama çabalarında ne kadar ileri gittiklerinden endişe duymaktadırlar. Ancak gerçekte, bugün yaşayan her Hristiyan, kültüre uyum sağlamaya aktif olarak katılmaktadır. Her Amerikalı Hristiyan, aslında belirli bir kültüre uyum sağlamış bir kilisede ibadet etmektedir. Buradaki esas konu, kültüre uyum sağlayıp sağlamayacağımız değildir. Kuzey Amerika’da ya da Güney Asya’da, yaşayan her imanlı birçok anlamda Müjde’yi ve kiliseyi kendi kültürlerine uydurmaktadırlar çünkü hiçbirimiz birinci yüzyılda yaşayan Filistinli Yahudiler değiliz. Bu nedenle, her imanlının ve her kilisenin cevap vermesi gereken soru, doğru bir şekilde uyum sağlayıp sağlamadıklarıdır. Kültüre uyum sağlıyor olduğunu fark edemeyen kişi, bu süreci dikkatlice ve Kutsal Kitap’a uygun bir şekilde düşünmeyi başaramaz ve bu sebeple de hatalı bir şekilde uyum sağlayacağını garantiler. Senkretizm (farklı inanç sistemlerinin birleştirilmesi), İndiana veya İowa’da da, Endonazya’daki kadar kolayca gerçekleşebilir.

Her şeyden önce, Kutsal Yazılar’ın –bizim deneyimlerimizin değil– her şeyin ölçütü olduğunu ikrar etmemiz gerekir. Kutsal Yazılar yanılmaz, yetkili ve yeterlidir. Kutsal Yazılar bir buyruk, bir yasak veya bağlayıcı bir model sunduğu anda, konu kapanır. Kutsal Yazılar bir sınır çizdiğinde, onu geçmememiz gerekir. Bu sınırlar içerisinde, kültürel olarak yaptığımız bazı şeylerin daha kutsal olması gibi bir şey söz konusu değildir. Çağlar boyunca ve dünya genelinde, Hristiyanlığı farklı kültürel şekillerde yaşamış ancak Kutsal Yazılar’a en az bizim kadar sadık kalmış olan başka insanlar olmuştur. Buradaki kilit nokta Kutsal Kitap’ı yargıcımız olarak görmek ve Mesih’in küresel bedeninin bizlerdeki kör noktaları Tanrı Sözü’yle gidermesine izin vermektir.

Kültüre uyum sağlama süreci aslında Yeni Antlaşma’nın kendisiyle başlar. Belki de bu konuyla ilgili en çok alıntı yapılan yer 1. Korintliler 9’dur. Makalenin geri kalanı bu bölümden yola çıkarak sadık bir şekilde kültüre uyum sağlamanın temelinde yatan dört noktaya değinecektir.

1. Pavlus sahip olduğu haklardan feragat etti.

Metnin kilit noktası 12. ayette: “Mesih Müjdesi’nin yayılmasına engel olmayalım diye her şeye katlanıyoruz.” Pavlus’un arzusu Müjde’nin ilerlemesiydi. Gereksiz şeylerin bu ilerlemenin önüne geçmesini istemedi. Kendi meşru haklarını kullanmamayı seçmek de dahil olmak üzere, Müjde’nin daha etkili bir şekilde yayılmasını sağlayacak herhangi bir rahatsızlığa veya kişisel sıkıntıya katlanmaya razıydı. Örneğin, et yeme, imanlı bir eş sahibi olma ve maddi destek alma hakkına sahipti. Bunların hiçbirini yapmak günah olmazdı. Hatta bunları başka elçiler yapmıştı da. Bu süreçte herhangi bir Kutsal Kitap gerçeğinden veya buyruğundan ödün vermeyi reddetmesinin yanında, Müjde yoluna herhangi bir engel koymamak için, kendi haklarından kendi rızasıyla feragat etti.

Amerikalılar olarak bunu anlamakta zorlanıyoruz. Haklarımızı talep etmek üzere yetiştirildik. Özgür bir Amerikalı olarak, yeni kültürel çevremde başkası için rahatsız edici olabilecek birçok şeyi yapmaya “hakkım” var, örneğin ayakkabılarımı evin içerisinde giymek, sol elimle birine dokunmak ya da yemek yemek, yerel yöneticimin izni olmadan kendi bahçemin etrafına çit çekmek ya da yemek zamanına kalmadan bir doğum günü partisinden ayrılmak gibi. İstediğim gibi giyinmeye, istediğim her şeyi yemeye ve evimi istediğim gibi dekore etmeye “hakkım” var. Aynı zamanda, Kutsal Kitap’ta bunları yapmaya yönelik hiçbir buyruk yok. Bu haklardan faydalanmam Tanrı’ya itaatle alakalı bir şey değil, kendi keyfim ve rahatlığımla alakalı. Kutsal Yazılar’ın bana emrettiği şeylerin dışında yaptıklarım, Müslümanların, Hinduların veya ateistlerin Müjde’yi benden duymasını zorlaştırıyorsa, gönüllü olarak onlardan vazgeçmeye istekli olmam gerekiyor.

2. Pavlus, inanmayanların hizmetkârıydı.

İkincisi, Pavlus inanmayanlara karşı hizmetkâr bir tutum sergiledi. Kendisi 19. ayette şöyle yazıyor: “Ben özgürüm, kimsenin kölesi değilim. Ama daha çok kişi kazanayım diye herkesin kölesi oldum.” Kazanılması gereken kişilere hizmet ettiğinden dolayı, burada Hristiyanlara hizmet etmekten bahsetmiyor. Pavlus sadece kendi haklarından vazgeçmeyi seçmedi, daha da ileri gitti ve Müjde’yi ulaştırmaya çalıştığı kişilerin hizmetkârı olarak, kendisini onların aşağısında konumlandırmayı seçti.

Kültür şoku sancıları yaşadığımızda, çoğunlukla insanlara hizmet etmeyi değil, onları düzeltmeyi isteriz. Ancak İsa’nın kendisi hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye geldi. Haksız olan, O’na karşı isyan eden ve sonunda O’nu öldürecek olan insanlara hizmet etti. Pavlus bu noktada Efendisi’nin düşüncesini iyi anlamıştı. Hizmetkâr bir tutum, Mesih’in karakterini yansıtır. Basmakalıp yargıları paramparça eder ve aradaki engellerin kalkmasını sağlar. Hizmetkârlık, etkili bir kültürlerarası hizmetin temel bir özelliğidir ve bu paradoksal olarak, Mesih’teki özgürlüğümüzü nasıl kullanmamız gerektiğini tanımlar.

3. Pavlus müjdelediği insanlar gibi yaşadı. 

Üçüncüsü, Pavlus ulaşmaya çalıştığı insanlarla özdeşleşmişti ve Mesih’in yasasından ödün vermeden, mümkün olduğunca kendi yaşam tarzını onlarınkine adapte etmeye çalıştı.

Yahudiler’i kazanmak için Yahudiler’e Yahudi gibi davrandım. Kendim Kutsal Yasa’nın denetimi altında olmadığım halde, Yasa altında olanları kazanmak için onlara Yasa altındaymışım gibi davrandım. Tanrı’nın Yasası’na sahip olmayan biri değilim, Mesih’in Yasası altındayım. Buna karşın, Yasa’ya sahip olmayanları kazanmak için Yasa’ya sahip değilmişim gibi davrandım. Güçsüzleri kazanmak için onlarla güçsüz oldum. Ne yapıp yapıp bazılarını kurtarmak için herkesle her şey oldum.  Bunların hepsini Müjde’de payım olsun diye, Müjde uğruna yapıyorum. (1. Kor. 9:19–23)

Herhangi bir kültür, doğası gereği kendisini diğerlerinden daha kutsal olarak görme hakkına sahip olsaydı, bu Yahudi kültürü olurdu. Pavlus’un kendi Yahudi kültürel mirasını korumaya kesinlikle “hakkı” vardı. Aynı zamanda, Pavlus yasanın boyunduruğundan da özgür kılınmıştı. Yine de, Yahudilerle Yahudi gibi davrandı ve Yahudi olmayanlarla da onlardan biri gibi davrandı. Güçsüzlere –Kutsal Kitap’a dayalı olarak fazladan vicdani çekinceleri olanlara– gelince, Pavlus onların vicdani çekincelerine göre yaşadı. Ne yapıp edip bazılarını kurtarmak için herkesle her şey oldu. Ulaşmaya çalıştığı insanlarla özdeşleşti. Yaşam tarzını, Müjde’yi duymalarını engelleyebilecek her noktada onlarınkine uyarladı. Müjde’ye kendi haklarından, kendi rahatlığından, kendi kültüründen daha çok değer verdi. Müjde’yi sunma şeklinde insanları kızdırıp rahatsız edecek herhangi bir şey olacaksa, rahatsız edici olan şeyin kendi yabancılığı değil, çarmıh olmasını istedi.

4. Pavlus Kutsal Kitap’a bağlıydı.

Dördüncüsü, Pavlus Kutsal Yazılar’ın sınırları içerisinde kaldı. Kendisi özdeşleşme ve uyum sağlama konusundaki sözlerinin tam ortasında, çok önemli bir parantez açar: “Tanrı’nın Yasası’na sahip olmayan biri değilim, Mesih’in Yasası altındayım” (21. ayet). Törensel yasaları yerine getirme zorunluluğundan ve Tanrı’nın yasalarını mükemmel bir şekilde yerine getirememenin sonundaki cezadan kurtulmuş olduğu halde, Pavlus kendisini hâlâ tamamıyla Tanrı Sözü’nün yetkisi altında görüyordu. Kutsal Yazılar –teolojisi, dünya görüşü, buyrukları ve ilkeleri aracılığıyla– Pavlus’un ulaşmaya çalıştığı insanlara uyum sağlamayışındaki sınırları belirlemişti.

Aynısı bizim için de geçerli olmalıdır. Her insan kültürü, evrensel lütfu yansıtmaktadır ancak her kültür aynı zamanda düşüşü de yansıtmaktadır. Bu nedenle, Kutsal Yazılar’la çelişen şeylere uyum sağlayamayız. Pavlus’un bu ilkeyle ilgili anlayışı oldukça nettir. O etrafında bulunan popüler Helenistik dünya görüşünün “bilgeliğine” uyum sağlamayı reddetti çünkü kulağa ne kadar entelektüel gelse de, bunun Müjde’yi tamamıyla inkâr ettiğini fark etti. Doğrusunu söylemek gerekirse, Pavlus doktrin konularında farklılıklara veya uzlaşmalara göz yummamıştır. Kendi dönemindeki gezgin öğretmenlerin hastalıklı uygulamalarını kabul etmedi. Korint toplumunun “kabul edilebilir” ahlaksızlığını kati surette reddetti. İnsan kültürü ve insan geleneği pazarlığa açıktır. Tanrı Sözü’yse değildir. Asla.

SONUÇ

Kültüre uyum sağlama hem kaçınılmaz hem de iyi bir şeydir. Müjde her kültürün özüne yerleştirilebilir ve yerleştirilmelidir de. Ne kadar rahatsızlık duyarsak duyalım, ulaşmak istediğimiz insanlarla özdeşleşmemiz ve onların kültürüne uyum sağlamamız gerekir. Bununla birlikte, Müjde aynı zamanda her kültüre bazı noktalarda (kendimizinki de dahil olmak üzere) meydan okumakta ve hüküm vermektedir. Kutsal Kitap’ın çizgi çektiği yerde, bizim de çizgi çekmemiz gerekir. Kültüre uyum sağlamanın amacı rahatlık değil, açıklıktır. Müjde, düşmüş bir topluma veya günahkâr bir insana asla rahat gelmeyecektir. Amacımız Müjde’nin yoluna herhangi bir engel koymadığımızdan, tek sürçme taşının çarmıhın kendisi olduğundan ve bu çarmıhın anlamının herkes için açık olduğundan emin olmaktır.

* * * * *

Editörün Notu: Bu makale, bir ders serisinin kısaltılmış bir versiyonudur ve Southeastern Seminary’nin buradaki blog sayfasından okunabilir.

Zane Pratt

Kültüre Uyum Sağlamanın Kutsal Kitap’taki Dört Temeli yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Yüce Görev, kiliselerin motorlu taşıtlar dairesi gibi davranmasını istemez. Danışma masaları gibi davranmalarını da istemez. Bir şey daha var: Yüce Görev, kiliseleri profesyonel spor takımları gibi davranmaya çağırmaz.

Kilisemizin kadrosu, spor hakkında fazla şey bilmediğim için benimle dalga geçmeyi seviyor. Sporla çok aram olmadığı doğrudur. Ama her spor takımının amacının şampiyonluğu kazanmak olduğunu biliyorum. Bir takım en iyi oyuncuları işe almaya, en iyi eğitim tesislerini inşa etmeye ve şampiyonluk kupasını kazanmak için antrenörden oluşan teknik kadroyu en iyi hale getirmeye çalışacaktır. Elbette bir takım diğer takımların varlığından memnundur. Onlar olmasa, bir lig de olmazdı. Ancak takımın asıl amacı diğer takımları yenmektir.

Herhalde birçok kilise, belki de tek bir kilise bile, “Diğer kiliseleri yenmeliyiz!” diye düşünmez. Ama “bizim takımımız en iyisidir” zihniyetinin ne kadar yer ettiğini anlayabilmemiz için birkaç soru sormama izin verin:

• En iyi oyuncularınızı diğer kiliselere yardım için sevinçle veriyor musunuz?
• Uyanış için dua ettikten sonra, sokağın aşağısındaki kilisede uyanış olunca seviniyor musunuz? (Bu harika soru için Andy Johnson’a teşekkürler!)
• Sokağın aşağısındaki kilisenin yanı sıra şehrinizdeki diğer kiliseler için de düzenli olarak dua ediyor musunuz?
• Şehrinizdeki, ülke çapındaki veya yurt dışındaki eski kiliseleri yeniden canlandırmak ya da yeni kiliseler yetiştirmek için bütçenizden herhangi bir pay veriyor musunuz?

Çoğunlukla, müjdeci kiliseler arasında çirkin bir kiliseler arası rekabet görülmektedir. Ancak Yüce Görev’e bağlı bir kilise, Müjde’yi vaaz eden diğer kiliselerle rekabet etmez çünkü Müjde’yi vaaz eden her kilisenin aslında aynı takım için oynadığını bilir.

YÜCE GÖREV’E BAĞLI BİR KİLİSE = KİLİSELER KURAN KİLİSE

Daha geniş bir noktaysa şu: Yüce Görev’e bağlı bir kilise, bir müjdeleme ve öğrenci yetiştirme kilisesidir ancak aynı zamanda da bir kilise kurma ve kiliseyi yeniden canlandırma kilisesidir. Tanrı’nın Egemenliği’nin kendi hizmeti aracılığıyla büyüdüğünü görmek ister ama aynı zamanda O’nun Egemenliği’nin diğer kiliseler aracılığıyla kendi duvarlarının ötesine geçtiğini de görmek ister.

Yüce Görev’e bağlı bir kilise, kendi içerisinden dünyaya taşan birçok müjdeleme etkinliğini desteklemek ister, öyle ki, kilisenin dışındakileri kendi içerisine çekebilsin. Ancak çabalarının diğer yerel kiliselerin kurulması ve desteklenmesiyle sonuç verdiğini de görmek ister. Ayrıca sadece kendi sağlığıyla yetinmez, sağlıklı, Kutsal Kitap’a inanan, Müjde’yi vaaz eden başka birçok topluluk da görmek ister.

Böyle bir kilise, birkaç sokak ötede olsalar bile, diğer müjdeci kiliseleri ve yeni kurulan kiliseleri teşvik eder. Ayrıca onlar için adlarıyla dua eder. Diğer kiliselere yardımcı olabilecek iyi insanlar göndermeye isteklidir. Aynı zamanda dünyanın diğer yerlerinde başka kiliseler kurmak veya onları desteklemek için çalışır.

Yüce Görev’e bağlı bir kilise, ihtiyar olmak için gereken özelliklere sahip olan adamlar yetiştirmek için çalışır, bu konuda dua eder ve sonrasında fedakâr bir şekilde onları gönderir.

Bu kilise, bütçesini Yüce Görev’in getirdiği önceliklere göre ayarlar. Bütçenin bir kısmı kendi bulundukları yerde yapılan hizmetler için ayrılır ve bir kısmı da hem yakında hem de uzakta çalışan diğer kişilere ayrılır.

Ölmekte olan toplulukları nerede olursa olsun olabildiğince geri kazanmaya çalışır.

Kilise, diğer Müjde merkezli kiliselerle bir takım olma zihniyetini kendi üyeleri arasında geliştirmek için her türlü açık ve kapalı yolla çalışır. Üyeler ve önderler, Müjde’yi vaaz eden bir kilisenin kurulmuş olmasına, açlığın olduğu bir yerde yeni bir restoran açılmışçasına sevinirler.

Peki Yüce Görev’e bağlı bir kilise ne yapar? Burada dört stratejik adım önermek istiyorum.

BİR ÖĞRENCİ YETİŞTİRME KÜLTÜRÜ GELİŞTİRİN

İlk olarak, bir Yüce Görev’e bağlı bir kilise kendi üyeleri arasında disiplin kültürünü geliştirecektir. Her üyenin diğer imanlıların imanda büyümelerine yardımcı olmak için sorumluluk sahibi olmasına yardımcı olur. Pavlus, pastörlerin kutsalları hizmet çalışmaları için donattığını söylemektedir (Ef. 4:11-12) ve bu da, hizmet işinin tüm kutsallara ait olduğu anlamına gelir. Sevgiyle gerçeği ilan eden bedenin tamamı, kendini inşa ederken büyür ve her bölüm kendi işini yapar (Ef. 4:15-16; ayrıca bkz. 1.Kor. 12, 14).

Öğrenci olarak yetişme, benim İsa’yı izlememdir. Öğrenci yetiştirmeyse benim bir başkasına, İsa’yı izlemede yardımcı olmamdır (örn. 2.Tim. 2:2). Yüce Görev’e bağlı bir kilisede, imandaki yaşlı erkekler genç erkekleri öğrenci olarak yetiştirir ve aynı amaçla genç kadınlar da daha yaşlı kadınları gözetirler. Örneğin, eğer bekâr bir kadınsanız, kilisenizdeki ev hanımı olan bir anneye çamaşırlar konusunda yardım etmeyi teklif edebilir ve bu vesileyle birçok soru sorma fırsatı yakalayabilirsiniz! Eğer yetişkin Pazar Okulu sınıfında öğretiş veren bir ihtiyarsanız, genç bir öğretmeni işe alabilirsiniz. Amacınız da bir anlamda, öğretme işinde onu eğitmek ve işi ona teslim etmektir. Sonra gidip başka bir sınıf oluşturabilir ve başka bir genç öğretmen getirebilirsiniz.

Yüce Görev’e bağlı bir kilise, İsa’nın “gidin” buyruğundaki o coğrafi imaya önem verir. Bu buyruk, gitmeyip kalanlar içinse elbette kiliseye veya üye gruplarına daha yakın olmak anlamına gelebilir. Bu şekilde, hafta boyunca başkalarına hizmet etmek kolaydır. Nerede yaşıyorsunuz? Kiraladığınız dairenizin veya satın aldığınız evin olduğu yerdeki kilisede, öğrenci yetiştirmenin bir kültür haline gelmesine yardımcı oluyor musunuz?

Yüce Görev’e bağlı bir kilise sözde Hristiyan olan bir kişi için rahatsız edici, hatta kışkırtıcı olmalıdır. Bir pazar günü bu tarz bir kilisede bu tarz bir konuk olarak bulunuyor ve bunu yalnızca dini bir görev olarak görüyorsanız, büyük ihtimalle böyle bir kiliseyi pek de sevmezsiniz. Güzel bir şekilde karşılanırsınız ama üyeler sizin istediğiniz şekilde olmayacaktır. Onlar yalnızca tüm yaşamlarıyla İsa’yı takip etmek ve birbirlerine İsa’yı takip etmede yardımcı olmak isterler. Bu tür bir adanmışlık ve etkinlik, oradaki hakim kültürün tam anlamıyla bir parçasıdır. Belirli amaçlar doğrultusunda sorulan anlamlı sorular, anlamlı sohbetler, dua ve Müjde’nin sürekli hatırlatılması, bu kültürün bir parçasıdır.

Bu konuda daha fazla bilgi için Robert Coleman’ın Master Plan of Evangelism adlı kitabına, Colin Marshall ve Tony Payne’in The Trellis and the Vine adlı kitabına veya benim Discipling adlı kitabıma bakabilirsiniz.

BİR MÜJDELEME KÜLTÜRÜ GELİŞTİRİN

İkincisi, Yüce Görev’e bağlı bir kilise bir müjdeleme kültürü geliştirecektir. Bir yandan, üyeler Müjde’nin haftalık toplantıda vaaz edileceğini bilirler. Dolayısıyla Hristiyan olmayan arkadaşlarını davet etmekten heyecan duyarlar. Müjde söylenen ilahiler, edilen dualar ve verilen vaazlar yoluyla ışıldar.

Kilisenize getirdiğiniz ve Hristiyan olmayan her bir kişinin orada Müjde’yi duyacağından emin misiniz? Değilseniz, bu konuda ne yapabilirsiniz?

Öte yandan, Yüce Görev’e bağlı bir kilise, üyelerini müjdeleme konusunda eğitmek için çalışır çünkü hafta boyunca, kilise binasına sığabilecek sayıdan çok daha fazla Hristiyan olmayan kişiyi göreceklerini bilirler. Dolayısıyla da müjdelemedeki “başarı”, sadece Hristiyan olmayan arkadaşlarınızı Müjde’yi duysunlar diye kiliseye getirmekle alakalı değildir. Başarı, Hristiyan olmayan komşularınızla ve arkadaşlarınızla Müjde’yi paylaşmaktır.

Kilise, üyelerini müjdeleme konusunda donatmak ve bu sayede onlara Müjde’yi başkalarıyla nasıl paylaşacaklarını öğretmek için çabalar. Kendi kilisem bunu müjdelemeye adanmış yetişkin Pazar Okulları aracılığıyla yapıyor. Hristiyan olmayanlarla nasıl iletişim kurabileceğimizi vaazlarımda göstermeye çalışıyorum ve özellikle de bunu Hristiyan olmayanlar özelinde vurgulayarak yapıyorum. Üyelerimize “Two Ways to Live”, Christianity Explained” veya “Christianity Explored” gibi kaynaklar önererek, onları müjdelemeye yönelik araçlarla donatmaya çalışıyoruz. Greg Gilbert’ın “İsa Kimdir?” (Who is Jesus?) adlı kitabını, Hristiyan olmayan arkadaşlarına vermeleri için üyelere bolca dağıtıyoruz. Ayrıca pazar akşamki toplantılarımız yoluyla da, elimizdeki müjdeleme fırsatlarını paylaşıyoruz. Diğer üyelerin müjdeleme fırsatlarını dinlemek ve onlar için dua etmek, insanların iyi haberi yaymak için harekete geçmesine de teşvik olur.

Yüce Görev sizin için ne anlama geliyor? Bunun anlamı, İsa’nın sizi öğrenci yetiştirmeye çağırmış olduğudur. İsa sizi hem imanlı olmayanlara müjdeleme yapmaya hem de imanlıları öğrenci olarak yetiştirmeye çağırıyor. Bunu evde, iş yerinde, mahallenizde ve arkadaş arasında kişisel olarak yapıyor olmalısınız. Bunu kilisenizde ve kiliseniz aracılığıyla yapıyor olmalısınız.

Bu nedenle size yardımcı olmaları için diğer kilise üyelerini kullanın. Bir ihtiyarı öğle yemeğine davet edin ve ondan akıl isteyin. Küçük grubunuzla paylaşımlarda bulunun ve dua edin. Dışarı çıkın ve arkadaşlarınızla müjdeleme yapın.

Bu konuda daha fazla bilgi için Mack Stiles’ın herhangi bir eserine, özellikle de Evangelism: How the Whole Church Speaks of Jesus adlı kitabına veya benim The Gospel and Personal Evangelism adlı kitabıma bakabilirsiniz.

MÜJDE HİZMETLERİ ARACILIĞIYLA, ULAŞILAMAYAN BÖLGELERDEKİ İNSANLARA ULAŞMAYA ÇALIŞIN

Üçüncü olarak, Yüce Görev’e bağlı bir kilise, ulaşılamayan bölgelerdeki insanlara Müjde hizmetleri aracılığıyla ulaşmaya çalışır. Müjde hizmetleriyle müjdeleme ve yaşadığımız yerde kilise kurma arasındaki fark nedir? Aslında Müjde hizmetleri, müjdelemenin ve kilise kurmanın etnik, kültürel ve tipik ulusal sınırları aşacak bir şekilde yapılmasına verdiğimiz isimdir.

İsa bize “gidin ve bütün ulusları öğrencilerim olarak yetiştirin” diye buyurmaktadır. Bu konuda çok fazla şey söylemedim çünkü diğer birçok kitap bu meseleyi çok iyi bir şekilde ele almaktadır. Ancak bir kilisenin bu buyruğu okuyup da daha önce Müjde’yi hiç duymamış olan uluslara Müjde’yi götürmeye neden hiç kendisini adamamış olduğunu anlamak zordur.

Hiçbir topluluk gezegenin her yerini hedefleyemez. Bu nedenle kiliselerin kendi hizmet çabalarını belli birkaç yere odaklamasının akıllıca olduğunu düşünüyorum. Örneğin, kendi kilisem 10/40 penceresi denen bölge içerisindeki birkaç ülkeye yoğunlaşıyor. Burası ekvatorun 10 ila 40 derece kuzeyinde bulunan Doğu yarım kürenin bir bölgesidir ve dünyada Hristiyanların nüfus yüzdesinin en az olduğu alandır.

Eğer kilisemizin bir üyesiyseniz ve Müjde hizmetlerinin peşinden gitmeye yönelik bir istekle geliyorsanız, zaten yatırım yaptığımız yerlerden birine gittiğiniz takdirde, sizi daha sağlam kaynaklarla destekleyebilecek bir durumda oluruz. Basit bir şekilde söylersek, yüz farklı yere giden yüz farklı kişiye sponsor olamayız. Bundan dolayı da az miktarda parayla çok sayıda hizmetkâr yerine, az sayıda hizmetkârı daha fazla parayla desteklemeyi tercih ediyoruz. Bu, desteklediğimiz hizmetkârların para toplamak için daha az ve kilise kurma işini yapmak için daha fazla zaman harcayabilmelerini sağlıyor. Ayrıca, onlarla bir ilişki kurmamıza ve hesap verme sorumluluğu sunmamıza yardımcı oluyor.

Kilisemiz Müjde hizmetkârlarıyla doğrudan çalışıyor ve bunun yanında, Güney Baptist Konvansiyonu’nun (Southern Baptist Convention) Uluslararası Misyon Kurulu (International Mission Board) gibi hizmet organizasyonlarıyla da çalışıyoruz. Aynı zamanda, sahada bulunan uzun süreli hizmetkârlara yardımcı olabilmeleri için, Access Partners gibi, insanları iş gezileri aracılığıyla dünya genelindeki çeşitli stratejik yerlere yerleştiren harika gruplarla da çalışıyoruz.

Bireysel olarak bir Hristiyan’ın, Müjde’yi duymamış insanlara ulaşmak için kilisede ne gibi bir yardımcı rolü olmalıdır? Kesinlikle kilisenizin hizmetkârları için dua etmelisiniz. Onları izne geldikleri zaman tanımaya çalıştığınızdan emin olmalısınız. Belki de uzun süreli hizmetkârları destekleyebilmek adına kısa süreli hizmet gezilerini gözden geçirebilirsiniz. Müjde hizmetkârlarının biyografilerini okuyun. Ayrıca belki kendiniz hizmet etmeye gitmeyi düşün. Birkaç bölüm sonra bu soruya geri döneceğiz.

Sizin ve kilisenizin Müjde’yi duymamış olanlara ulaşmak için yapabileceği son bir şey daha var: Kendi şehrinizdeki yabancılara odaklanın. Kendi kilisem uluslararası öğrencilere ulaşmak için çok çalışıyor. Peki sizin şehrinizde hangi uluslararası gruplar yaşıyor? Eğer memleketinizde Müjde’yle insanlara ulaşırsanız, Müjde’nin ilk geldiği yerlere doğru yayılma şansı oldukça yüksektir.

Bu konuda daha detaylı bilgi için John Piper’ın Let the Nations Be Glad adlı kitabına bakınız.

DİĞER KİLİSELERİ GÜÇLENDİRMEK İÇİN ÇALIŞIN

Kiliselerin genellikle bir hizmet bütçesi vardır. Bence “sağlıklı kiliseleri teşvik etmek” şeklindeki bir bütçe kalemi, bu listede bulunmayı hak eden bir kalemdir. Diğer kiliseleri güçlendirmek için çalışmak, Yüce Görev’e bağlı kiliselerin dördüncü uygulamasıdır.

Kendi kilisem, pastör staj programımız gibi birçok şeyi desteklemek için bu kalemi kullanıyor. Bizimle staj yapmaları için yılda on iki erkek kişiye ödeme yapıyoruz ve çoğu sonunda ya kilisemizde pastörlük yapıyor ya da başka kiliselerde hizmet ediyor.

Ayrıca, kendisini sağlıklı kiliseler inşa etmeye adamış bir hizmet olan 9marks hizmetini desteklemek için de bu kalemi kullanıyoruz.

Kasıtlı bir şekilde kadromuzu şekillendiriyoruz ve bu şekilde kişiler eğitim alıp donatılarak hizmet etmeye gidebiliyorlar. Pastör asistanları 2 ila 3 yıl boyunca bize hizmet ediyor ve daha sonra başka bir yere hizmet etmeye gitmesi bekleniyor. Yardımcı pastörler bize 3 ila 5 yıl boyunca hizmet ediyor ve sonra gidiyorlar. Sadece benim ve diğer pastörlerin (kadroda olmayan pastör veya ihtiyarlarla birlikte) kilisemizde uzun süre kalması bekleniyor. Geri kalanları gitmeleri için donatıyoruz.

Kilisemiz dünyanın dört bir yanından gelen pastörlerin katıldığı ve düzenli olarak gerçekleştirdiğimiz hafta sonu konferanslarına sponsorluk yapıyor. Ayrıca bazı özel öğretmenlere ve soru-cevap bölümlerine de yer veriyoruz. Yine aynı amaçlar doğrultusunda, dünyanın dört bir yanından bağlanan diğer pastör gruplarıyla birlikte haftalık telefon görüşmelerine katılıyorum. Bu sohbetlerin her biri bana tüm dünyada sağlıklı kiliseler görebilmek için dua etme ve bu konuda çalışma fırsatı veriyor.

Kilise kurma ve kiliseyi yeniden canlandırma yoluyla güçlendirmeye çalıştığımız kiliselerin çoğu kendi bölgemizde ve bu da bir sonraki bölümün konusu olacak. (Başka bir deyişle, o bölümün tamamı bu kısmın bir uzantısıdır.) Ama dünyanın farklı yerlerinde kiliseler kurduğumuz ve kiliseleri yeniden canlandırdığımız da oluyor. Örneğin, bir kardeşimiz olan John’u Birleşik Arap Emirlikleri (BAE)’nin Dubai şehrindeki bir kiliseye gönderdik. Bu kilise on yıl öncesinde bir pastör arıyordu. Tanrı, John’u uluslararası kiliseyi yeniden canlandırmak için güçlü şekillerde kullandı. John’u oraya getirmeye yardım eden önemli ihtiyarlardan biri, eski bir arkadaşım olan Mack’ti. John ve Mack kiliseyi sağlıklı bir noktaya getirdikleri vakit, Mack ve başka bir kardeşimiz olan Dave, 30 dakikalık bir mesafede bulunan bir yerde başka bir kilise kurmak üzere kiliseden ayrıldı. Ayrıca Mack ve Dave’e bu yeni işte yardımcı olmaları için eski bir pastör yardımcısını ve eski bir stajyerimizi de gönderdik. Aynı süre zarfında, BAE’nin başka bir şehrinde başka bir kilise kurmak için, başka bir eski stajyer pastörü gönderdik.

Şimdi bu Müslüman ülkede işlemekte olan üç sağlıklı kilisemiz var. Bunların hiçbiri sahip olduğumuz herhangi bir büyük planın parçası değildi. Aslında, ne bu yeniden canlandırma fırsatı ne de bahsettiğim planlama fırsatı bizim tarafımızdan başlatılmıştı. Sadece dua etmek, yardım etmek ve elimizden geldiğince maddi ve insani destek göndermek için oradaydık. Bu arada, üyelerimizin bir kısmı da bu kiliselerin çalışmalarına yardımcı olmak için işlerini BAE’ne taşıdı. Kilisemiz Tanrı’nın Egemenliği’nin bu yabancı topraklarda genişlediğini görmenin sevincinden başka bu işten hiçbir şekilde kazanç sağlamıyor.

Bu örneklerin çoğu, pastör olarak yaptığım şeylere odaklanmıştır. Ama sıradan bir kilise üyesi olduğunuzu varsayarsak, bölgenizdeki veya dünyadaki diğer kiliseleri güçlendirmeye yardımcı olmak için ne yapabilirsiniz? Elbette, yapılmakta olan diğer işler için kişisel olarak dua edebilirsiniz. Akşam yemeğinde ailenizle birlikte diğer işler için dua edebilirsiniz. Bu işleri maddi olarak destekleyebilirsiniz.

Kesinlikle diğer kiliseleri eleştirme noktasında dikkatli olmalısınız. Evet, kilisenizin uygulamalarının veya ikincil doktrinlerinin diğer kiliselerinkinden farklı olduğu yerler vardır. Ayrıca evet, bu fikir ayrılıkları için düzgün sebeplerimiz de vardır. Size bu anlaşmazlıkları tamamen yok saymanızı ya da bunlardan derhal kurtulmanızı söylemiyorum. Ancak kilisenizin diğer kiliselerle aynı fikirde olmayabileceği ikincil konuların, hepimizin paylaştığı Müjde kadar önemli olmadığını unutmayın. Eleştirel ruhun karşısında önemler alın ve paylaşılan Müjde ortaklıklarında sevinç bulmanın yollarını arayın.

*****

Editörün notu: Bu yazı, Mark Dever’ın Understanding the Great Commission, in the Church Basics series (B&H, Nisan 2016) adlı kitabından alıntıdır. B&H izniyle yeniden basılmıştır.

Mark Dever

Yüce Görev’e Bağlı Bir Kilisenin 4 Uygulaması yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

“Ben! Beni gönder” (Yeş. 6:8)

“Ürün bol, ama işçi az. Bu nedenle ürünün sahibi Rab’be yalvarın, ürününü kaldıracak işçiler göndersin.” (Mat. 9:37-38)

Kutsal Yazılar’daki bu metinler, sahaya inmeye istekli birçok hizmetkârın dua kartlarında görülebilir. Bu sözler Hristiyan olarak bizlere ulusları öğrenciler olarak yetiştirme görevi verildiğini fark eden birçok kilise ve insanın yüreklerine kazınmıştır.

Maalesef bu uluslar kilise tarafından kuşaklardır ihmal edilmiştir ve bu nedenle de son dönemlerdeki kuşaklarda gördüğümüz hizmet odağında bu doğru yöndeki “kayma” ve izlemekte olan dünyaya Tanrı’nın bilgeliğini bildirme yönünde bu yoğun görev aşkı, takdir edilesi bir durumdur (Ef. 3:10). 

Ancak 40 yılın 10’unu diğer uluslara hizmetle, ulaşılmamış toplumlarla harcamış biri olarak itiraf etmeliyim ki, belki de yapılan bu düzeltme, biraz aşırıya kaçmış gibi görünüyor. Görünüşe göre, kantarın topu biraz kaçmıştır.

Yüce Görev çok büyüktür ve tıpkı diğer büyük görevler gibi bu da vizyon, adanmışlık ve hatırı sayılır bir insan gücü gerektirir. Öte yandan, zaman zaman Batılı kiliselere durup şunu söylemek istiyorum: “İnsanları göndermeyi bırakın! Vasıfsız işçiler göndermeyi bırakın!”

Elbette işçi az ve ürün boldur. Ancak bu, sadece daha fazla işçi olması daha iyidir demek de değildir. Öyle görünüyor ki, bu kuşağın ayırt edici bir özelliği olan sabırsızlık, aynı zamanda işçi hareketine de “aciliyet” kisvesi altında sızmıştır. Bu sabırsızlık, kilise önderleri tarafından frenlenmek yerine, sıklıkla daha da teşvik edilmektedir.

Peki ya sonuç?

Açık konuşmak gerekirse, gitmemesi gereken, en azından henüz gitmemesi gereken birçok kişi, diğer uluslara gitmektedir.

Kiliselerin üzerinde daha çok düşünmelerini umduğum soruysa şu: Bulunduğunuz yerde bir pastör veya bir ihtiyar olarak işe almayacağınız, atamayacağınız bir kişiyi neden bir ulusa kilise kurmak üzere gönderirsiniz? Neden insanlar kilise kurmaya gönderilirken bakılan kriter gerçek bir sadakat yerine, “tutkulu” olmaktır? Neden söz konusu uluslara hizmet etmek olunca, çıtamız yerel kiliselerdeki hizmet için kullanılan çıtadan daha düşük olsun ki?

Diğer uluslarda hizmetin getirdiği zorluklar, stres ve denenmeler oldukça gerçektir ve sürekli olarak görüyoruz ki, çok hevesli ama anlayış olarak zayıf olan insanlar bu zorluklarla yüzleşmek üzere gönderiliyorlar. Bilge adam, Kutsal Ruh’un esinlemesiyle şu doğru sözü söylemiştir:

“Bilgisiz heves işe yaramaz, acelecilik insanı yanılgıya düşürür” (Özd. 19:2).

Bu özdeyiş birçok hizmet ve hizmet organizasyonunun durumunu çok iyi özetlemektedir: bilgisiz heves. Bilgisiz heves, özellikle de hizmet alanında çok tehlikelidir ve hatta ruhsal olarak ölümcüldür.

Hasada hazır bu tarla, mahsulü mahveden işçilerle doldurulmaktadır ve bu işçiler Tanrı’nın kendilerine verdiği araçları ya yanlış kullanmakta ya da hiç kullanmamaktadırlar. Bir tarla dolusu insanın tırpanı yanlış yöne savurduklarını, hatta bazen yanlış tarafını tuttuklarını hayal edin ve birçok sefer, metaforu devam ettirmek gerekirse, ellerinde hiç orak da olmayabilir. Elleri boştur ve bu güzel bir tablo değildir.

Bana öyle geliyor ki, birçok kilise ve işçi gönderen birçok hizmet organizasyonu, insanlara buğdayı otlardan ayırt edebilmeleri için eğitim vermek üzere yeterince zaman ayırmıyorlar. Ayırt etme kapasitesi olmayan bu işçiler de otlardan demetler yapıyor ve memleketlerine başarı dolu mektuplar yazıyorlar. Tekrar söyleyelim, kilise olarak bize belirli bir görev, yürümemiz gereken belirli bir yol verilmiştir ama Barış Müjdesi’ni ilan etmek adına atılan birçok adım, hedefini şaşırmaktadır çünkü bilgisiz hevese sahiptirler.

Gerçekten de işçi azdır ancak sabırsızlığımız bizim felaketimiz olmuştur. Kiliselerin belli bir zaman diliminde belli bir sayıda işçi gönderme hedefleri olduğunda, bu hedefi yakalama isteği, öğrenci yetiştirme sürecini kısa devre yaptırabilmekte ve dolayısıyla insanların sahaya inerek hem zarar görmelerine hem de zarar vermelerine neden olabilmektedir.

Bunun yerine, bizler hem hevesli hem de sabırlı bir model olan Pavlus’a bakmalıyız. Pavlus’un Mesih’e döndüğü andan itibaren, amacı kendisine bildirilmişti. Ancak Elçilerin İşleri’nde de göreceğiniz gibi, ilk hizmet seyahatine kadar on yıl süre geçmişti. Bu sürede Arabistan’da, memleketi olan Tarsus şehrinde ve son olarak Antakya Kilisesi’nde Barnaba’yla birlikte gönderilene kadar, kendisini şekillendiren üç yıl geçirmişti. Burada Pavlus’tan bahsettiğimizi size hatırlatmak isterim. Kendisi ilk iman ettiğinde dahi Kutsal Yazılar’a ilişkin derin bir bilgiye sahipti. Görünüşe göre Pavlus, Kutsal Ruh’un yönlendirişiyle, memleketi Antakya’daki evi sayılan kilisesini yöneten ihtiyarlar ve topluluk tarafından gönderilene kadar ciddi bir şekilde hizmetine başlamamıştır.

Daha yaşlı kuşaklardaki hizmetkârlarla konuşacak olursanız görürsünüz ki, eski günlerde Kutsal Kitap okulundan mezun olmak bir şarttı. Adoniram Judson gibi insanların biyografilerini okursanız görürsünüz ki, atanmış olmak bir şarttı. Ancak bugünlerde, bir kilise onayladıktan sonra, insanlar birkaç değerlendirmeyi geçip iki haftalık kısa bir eğitim alarak sahaya hazır ilan edilebiliyorlar. Böyle hızlandırılmış ve basitleştirilmiş bir sistem, ulaşılmamış toplumlara daha çok insanın gönderilmesi amacını gütmektedir.

Ama bu her zaman daha iyi bir şey değildir.

İnsanların Müjde’yi zor yerlere götürdükleri zaman karşılaşacakları zorluklar, olgun ve kendini kanıtlamış bir karakter gerektirir. Müjdeleme yaptıkları insanların hizmetkârlara soracakları sorular, derin ve kapsamlı bir teoloji bilgisi gerektirir. Ayrıca karşılaşacakları kızgın düşman, derinlere işlemiş bir iman gerektirir.

Deniz aşırı hizmet edilen yerlerde faydacılık anlayışı çok yaygındır çünkü hizmetkârlar çoğunlukla Tanrı’dan bahsederken ne diyeceklerini bilmezler. Mesajlarını gerçekten bilmedikleri için sapkınlık çoğalır. Birçok hizmetkâr ruhsal olarak olgun olmadığı ve pratikte kimseye hesap vermediği için, dünyasal yaşamak normalleşir ve yaygınlaşır. Sevgili kiliseler, kendi Tanrısı’nı tanımayan, götürdüğü mesajı bilmeyen ve yetkiye itaat etmenin nasıl bir şey olduğunu bilmeyen insanları göndermeyi bırakın. Lütfen, Tanrı’nın yüceliği için, durun.

Heves iyi ama aynı zamanda da geçici bir şeydir. Şart koşulan ve takdir edilen şey, çağrı olmalıdır. Dikkat edin, herhangi bir “çağrı”dan bahsetmiyorum. Gerçekten kaynaklanan ve başkaları tarafından, özellikle sizi iyi ve uzun zamandır tanıyanlar tarafından onaylanan, yıllardır meyveler gösteren, odak noktasında Tanrı’nın yüceliği ve Müjde’nin Kutsal Yazılar’da açıklanan kesin vaatleri olan bir çağrıdan bahsediyorum.

Yerel kiliseler hizmet konusuna uzun süreli bir bakış açısıyla yaklaşmalı, sadakatle sadık Müjde hizmetinde kalıcı olabilecek öğrenciler yetiştirmelidirler. Hiçbir şekilde kaliteyi düşürmeden, çok sayıda öğrenci yetiştirmeye çalışmalıdırlar.

Hizmetkârlar arasında yıpranma ve işi bırakma oranının bu kadar yüksek olmasına, doktrinsel belirsizliğin bu kadar yaygın olmasına ve işçiler arasında büyük günahlara düşenlerin bu kadar çok olmasına şaşırmamalıyız. Gönderilmemesi gereken insanlar gönderilmektedir çünkü kiliseler çok aceleci davranmaktadırlar.

Bu noktada ben, uluslara giden insanları hazırlama konusunda bazı önerilerde bulunmak istiyorum:

1) Onlara iyi öğretiş verin ki, onlar da başkalarına iyi öğretebilsin. Kendilerinin de öğretebileceklerini gösterene kadar, kişileri göndermeyin (2. Tim. 2:2).

2) Sağlam öğretiyi doğru bir şekilde anlatabildiklerinden ve sahte öğretileri çürütebildiklerinden emin olun. Başka dinlerle veya daha da kötüsü yanlış hizmetkârlarla karşı karşıya gelindiğinde, gelen itirazlara yanıt verip yanlışlıkları düzeltememek, felakete davetiye çıkarmaktır (Tit. 1:9, Ef. 4:14).

3) Kutsal Kitap’ın yetkisine itaat etmeye hazır olduklarından emin olun. Bu kişiler daha önce özerklikleri hiç tehdit edilmemiş, yetkiyle karşılaşmamış başına buyruk insanlar mıdır? Eğer böyleyse, güvenle gönderilmeden önce, isteyerek yetkiye hesap verebildikleri bir seviyeye gelene dek beklemelidirler (İbr. 13:17-18).

4) Üçüncü maddeyle de bağlantılı olarak, Tanrı’yı yücelten bir karakter sahibi olmaları gerekir. Bu ancak uzun bir süre içinde, yakın ilişkiyle, uzun süren bir öğrencilik süreciyle doğrulanabilecek bir şeydir. Bir danışmanla tek bir oturumluk görüşmeyle ve bir kişilik testiyle anlaşılabilecek bir mesele değildir. Görmezden gelinen günahlar uluslara hizmet saflarında iyiye değil, daha da kötüye giderler. (İbraniler 12:1).

5) Eğer bir kişi kendi kilisenizde ihtiyar olmaya uygun görülmüyorsa, kişiyi başka bir yerde kilise kurmak için göndermeyin, özellikle de başka uluslara. Eğer yine de ihtiyar potansiyeli olmayan birini gönderiyorsanız, size tavsiyem kişiyi sağlam bir kiliseye, ruhsal gelişiminin ve hizmetinin sadık çobanlarca gözetileceği bir yere göndermeniz olacaktır (İbr. 10:24-25).

6) Hizmet için gönderdiğiniz her hizmetkârın amacı şu ikisinden biri olmalıdır: var olan bir kiliseye katılmak veya en kısa sürede imanlıları toplayarak yeni bir kilise kurmak. Eğer hiçbir kilise yoksa, bu durumda benim önerim, bir tek kişi yerine, çekirdek bir işçi grubuyla hareket etmeniz olacaktır. Hiçbir Hristiyan yalnız olmak için yaratılmamıştır. Kilise öğretisi (eklesyoloji) ve hizmet öğretisi (misyoloji), birbirinden ayrılmayacak bir biçimde iç içe geçmiş kavramlardır. Kiliseleri yine kiliseler kurar. Kilise dışı hizmet organizasyonları kiliselere bu değerli kilise kurma görevinde yardımcı olma rolünü üstlenmeli, kiliseleri ele geçirmeye kalkışmamalıdırlar (Elç. 20:28, 16:13).

7) Son olarak, kilisede gönderilecek bu kişilerin çağrıldıklarına ve hazır olduklarına dair bir fikir birliği olsun. Bu, gönderilen kişileri koruyan bir ağ gibi olmakla kalmayıp aynı zamanda onlara kendilerininkinden çok daha büyük bir amacın parçası olduklarını hatırlatarak teşvik olacaktır. Nitekim kişisel amaç ve hevesler kolayca sönebilir veya yön değiştirebilirler (Elç. 13:3).

Bunları kiliselerin hizmet çalışmalarını baltalamak için yazmıyorum. Amacım kalıcı bir sadakatle, uzun süren bir hizmet anlayışını teşvik etmektir. Bizler kısa mesafede değil, bir maratonda koşmaktayız. Hizmet de aynen böyledir. Gerçek şu ki, Tanrı’ya yaraşır bir aciliyet, hizmet için dikkatli bir şekilde hazırlanmayı da gerektirir. Eğer insanları göndermekteki asıl amacımız devamlı büyüyen yeni imanlı sayısıysa, bu gerçek bulanık bir hal alır. Bunun yerine, insanları göndermekteki asıl amacımız, Tanrı’yı yüceltmek olmalıdır ve bunun için hem başkalarını hazırlamamız hem de kendimiz hazır olmamız gerekir.

Bu nedenle aciliyetin farkında olalım ama aciliyet uğruna bilgeliği göz ardı etmeyelim. Burada Tanrı’nın yüceliği söz konusudur.

Steve Jennings

İşçiler Göndermeyi Bırakın: Daha Fazlası Neden Her Zaman Daha İyi Değildir yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Toplulukla birlikte müjdelemenin doğru olan şey olduğu konusunda birçok Hristiyan kolaylıkla ikna olacaktır. Müjdelemeye yönelik bir görevi yerine getirmek için insanları bir araya getirmek hiç zor değildir.

Ama genellikle topluma müjdelemeyi düşündüğümüzde, aklımıza müjdeci programlar geliyor ancak müjdeleme ve müjdeci programlar aynı şey değildirler. “Program” derken, tanınan bir konuşmacının veya ilgi çekici bir konunun olduğu büyük çaplı bir organizasyonu kastediyorum. Bu etkinliğin bir noktasında, Müjde sunulur. Ya da belki bu program, örneğin bir toplumsal hizmet projesi ya da bir spor programı gibi, yalnızca arayışta olan kişiler için tasarlanmış bir şeydir. Böyle yaparak, bunların ruhsal bir sohbete kapı açabileceği umut edilir.

Tanrı programları kullanabilir. Müjdeci etkinlikler sırasında iman etmiş olan kişiler tanıyorum. Şunu da söylemem lazım ki, sık sık müjdeci programlara destek veriyor ve bunlara konuşmacı olarak katılıyorum. Ama müjdeleme yapmamız için gereken en etkili ya da hatta en öncelikli yolun bu programlar olduğunu düşünmüyorum.

Programlara ciddi bir şekilde baktığınızda, her şeyin tam olarak yerine oturmadığını da görürsünüz. Birincisi, para harcamanın karşılığını alabilmek noktasında bir terslik var. Programlara ne kadar çok para harcanırsa, müjdelemeden de o kadar az meyve alınıyor. Örneğin, 21 yaşın (çoğu insanın iman ettiği yaş) altındaki insanlara nasıl yeniden doğdukları sorulduğunda, sadece yüzde 1’i bunun televizyon veya diğer medya yollarıyla olduğunu söylerken, şaşırtıcı bir şekilde yüzde 43’ü bir arkadaş veya aile üyesi aracılığıyla iman ettiğini söylemiştir. Bir fincan kahve ve televizyon yayını arasındaki maliyet farkını bakın. Ya da ortaya çıkan sonuca bakın. Görünen o ki, anneler, bu tür programlara kıyasla çok daha fazla insanı İsa’ya yönlendiriyorlar.

Garip bir şekilde, görünen o ki, müjdeci programlar başka şeyleri müjdelemeden daha iyi yapıyorlar. Bunlara katılan Hristiyanlar arasında bir dostluk ortamı yaratıyorlar, imanlıları Mesih’ten yana tavır almaya teşvik ediyorlar ve kiliselerin yeni hizmet sahalarına adım atmasını sağlayabiliyorlar.

Yine de, müjdeleme yapabilmek için bu tür programlara doymak bilmez bir açlığımız var gibi görünüyor. Neden? Programlar şeker gibidir. Tatlıdırlar ve hatta bağımlılık yaparlar. Ancak bu durum daha sağlıklı yiyeceklere duyduğumuz arzuyu ortadan kaldırır. Bir program hızlı bir enerji patlaması sağlasa da, zamanla sizi gevşemiş hale getirir ve bunu sürekli tüketmek sonunda sizi öldürecektir.

Müjdeci programlarla dolu bir beslenme biçimi, müjdelememizin besinsiz kalmasına sebep olur. Tıpkı şeker yemenin, yemek yemediğimiz halde bize kendimizi tok hissettirebildiği gibi, programlar da müjdeleme yapmadığımız halde, genellikle bize kendimizi müjdeleme yapmış gibi hissettirebilir. Bu yüzden, programlara karşı sağlıklı bir kuşkuyla yaklaşmalıyız. Tanrı’nın bizlere bir etkinlik değil, Oğlu’nu yolladığını hatırlayarak, bu tür etkinlikleri stratejik ancak ölçülü bir şekilde kullanmalıyız.

Ne yapmamız lazım? Toplumda müjdeleme olmasını yürekten istiyoruz. İmanımızı paylaştığımız sırada yanımızda dostlarımızın olmasını yürekten istiyoruz. Ama aynı zamanda programların sınırlarını, hatta tehlikelerini de görüyoruz. Peki başka alternatifler var mı?

Burada tamamen farklı bir noktayı, hem topluluğu hem de bireyi içeren farklı bir noktayı savunmak istiyorum. O da, yerel kilisedeki yerleşmiş müjdeleme kültürü.

KİLİSE VE MÜJDELEME

İsa şöyle dedi: “Birbirinize sevginiz olursa, herkes bununla benim öğrencilerim olduğunuzu anlayacaktır” (Yuh. 13:35). Kısa bir süre sonraysa yine öğrencileriyleyken, onların bir olmaları için dua etti ve şöyle dedi: “dünya da beni senin gönderdiğine iman etsin” (Yuh 17:20–21). Şunu anlamamız gerekiyor: İsa kilisede birbirimiz için sahip olduğumuz sevginin, gerçekten Mesih’e dönmüş olduğumuzun bir beyanı olduğunu söylemektedir. Bizler kilise bedeninde bir olduğumuzda, dünyaya İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olduğunu gösteririz. Sevgi, O’nun öğrencisi olduğumuzu doğrular. Birlik, Mesih’in tanrılığını doğrular. Ne de güçlü bir tanıklık!

Müjdeleme çabalarımızı şekillendiren ve bize yol gösteren birçok metin vardır ancak bu ayetler kilisenin, bir müjdeleme kültürü olması gerektiğini Kutsal Kitap’ta bize gösteren temellerdir.

Bunun anlamı, yerel kilisenin görünür hale getirilen Müjde olduğudur. Eğer bizler birbirimize olan sevgimizle Müjde’yi resmedeceksek, bu işin, bir kilise olmak üzere sevgiyle bir antlaşma içerisine girmiş olan yerel bir toplulukta yapılması gerekir. Bu soyut bir sevgi değil, gerçek dünyadaki gerçek insanlara yönelik bir sevgidir. Hristiyan olmayanların kilisenin kendilerine çok garip geldiğini söylediklerini çok duydum ama onları paydaşlığa çeken şey üyeler arasındaki sevgiydi.

Ama Müjde sadece sevgimizle resmedilmez. Daha önce Tanrı’nın kilisenin özüne işlediği, gerçekleştirdiğimizde Müjde’yi ilan eden kaç farklı Kutsal Kitap buyruğu olduğunu hiç düşündünüz mü?

Sağlıklı bir müjdeleme kültürüne sahip olma yolunda, kiliseyi müjdelemeye yönelik yeniden yaratmıyoruz. Aksine, Tanrı’nın zaten kilisenin içerisine koyduğu şeylerin Müjde’yi ilan etmesine izin veriyoruz. İsa kiliseyi inşa ettiğinde, Müjde’yi unutmadı.

Örneğin, vaftiz İsa’nın ölümünü, gömülmesini ve dirilişini resmeder. O’nun ölümünün bizim ölümümüz ve O’nun yaşamının bizim yaşamımız olduğunu gösterir. Rab’bin Sofrası, Mesih geri dönene dek O’nun ölümünü ilan eder ve günahlarımızı itiraf edip tekrardan bağışlanma hissine kavuşmamızı sağlar. Dua ettiğimizde, Tanrı’nın gerçeklerini dualarımızda söyleriz. İlahi söylediğimizde, Tanrı’nın Müjde aracılığıyla bizler için yaptığı harika şeyleri söyleriz. Bağış yaptığımızda, Müjde mesajının yayılması için veriyoruz. Elbette Söz’ün vaaz edilmesi de Müjde’yi getirir.

Hatta Söz’ün vaaz edilmesi, kiliseyi ilk başta oluşturan şeydir. Kurulduktan sonra kilise, öğrenciler yetiştirme görevine sahip olur ve bu öğrenciler de daha sonrasında gidip başka kiliseler kuracaktır. Bu döngü, İsa göğe yükseldiğinden beri gerçekleşiyor ve O dönene kadar da devam edecek.

Bir müjdeleme kültürü kilise halkından gelir, tepeden inme bir şekilde değil. Bir müjdeleme kültüründe, insanlar kilisenin esas görevinin kilise olmak olduğunu anlarlar. Kilise uygulamalarının başlı başına birer tanık olduğunu görebiliriz ve kilise, insanlara ulaşma ve Müjde’yi paylaşma fırsatları için dua edip bunlara destek olur. Ancak kilisenin rolü programlar düzenleyip uygulamak değildir. Kilise bir müjdeleme kültürü yeşertmelidir. Üyeler müjdeleme yapmak için kilise tarafından gönderilir. Sanki çok seçici davranıyormuşuz gibi görünebilir ancak bu önemli. Bunu doğru bir şekilde anlamazsanız, kilisedeki düzeni bozabilir ve kilise önderlerine haksız yere kızabilirsiniz.

Bu nedenle sağlıklı bir müjdeleme kültüründe, kilise ve birey için farklı öncelikler olduğu anlaşılmaktadır. Müjde’yi Kutsal Kitap’ın tarif ettiği şekilde yaşayan kiliselere ve arayışta olanlara dostça yaklaşan Hristiyanlara ihtiyacımız var, tersine değil. Bu, müjdelemede kişisel olarak yapmanız gereken bir şeyin, kilisenin bir bütün olarak yapacağı en iyi şey olmayabileceği anlamına gelir.

Bir müjdeleme kültüründe, amaç sadece pastör ve ihtiyarların değil, herkesin paylaşması, dua etmesi ve gelen fırsatları kullanmasıdır. Bizim sorumluluğumuz “hep birlikte” sadık tanıklar olmaktır.

Üyeler komşularla, iş arkadaşlarıyla veya diğer öğrencilerle yaptıkları dostça müjdeleme konuşmalarına, programlara harcadıkları zamanın yarısını harcadıklarında, Müjde’ye daha iyi bir yanıt alacaklarını ve hatta daha fazla insana ulaşacaklarını düşünüyorum. Düşünülecek olursa, kilisenize kilisenizin üyelerinin haftalık olarak temas halinde olduğu tüm Hristiyan olmayan kişileri sığdırmanız, yer ne kadar büyük olursa olsun, imkânsızdır.

Gerçek şu ki, çoğu insan aile üyelerinin etkisi, küçük grup çalışmaları veya bir kilise hizmetinden sonra bir arkadaşıyla gerçekleştirdiği bir konuşma aracılığıyla iman eder. Hristiyanların kasıtlı olarak samimi bir şekilde Müjde hakkında konuşmaları aracılığıyla iman ederler.

Editörün Notu: Bu makale, Mack’in “Building Healthy Churches” adlı kitap serisinin en son kitabı olan Evangelism: How the Whole Church Speaks of Jesus (Crossway, 2013) kitabından uyarlanmıştır. Bu makale, üç alıntı makalenin sonuncusudur.  (İlki olan “How Should We Define Evangelism?”, buradan bulunabilir. İkincisiyse “Defintions: Gospel and Persuade” adıyla buradan bulunabilir.)

J. Mack Stiles

Müjdeci Programlardaki Sorun yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Gerçekten müjdeleme yapıldığını nasıl bilebiliriz? Açıkçası, sorunun cevabı sizin müjdeleme tanımınıza göre değişir. Müjdelemeyi Kutsal Kitap’a göre uygun olan bir şekilde tanımlamak, yaptığımız müjdelemenin de Kutsal Yazılar’a uygun olmasını sağlar. Kutsal Kitap’a dayalı müjdelemeyi çok iyi anlamadığımız sürece, aslında müjdeleme yapmıyor bile olabiliriz.

Örneğin, kahve içmek üzere arkadaşıyla buluşan bir ev hanımı Müjde’yi paylaşıyorken, çok parlak bir Hristiyan inanç savunmacısı aslında Müjde’yi paylaşmıyor olabilir. Bu konuya çok az kişi bu açıdan bakar ama bu, yanlış bir müjdeleme anlayışına sahip olmamızdan ileri gelmektedir. İnanç savunması iyi bir şeydir ama Müjde’yi açıklamadan inanç savunması yapmak kolaylıkla düşülebilecek bir hatadır ve Müjde’siz müjdeleyemeyiz.

Benim yıllardır oldukça işime yarayan bir tanım şöyledir:

Müjdeleme, Müjde’yi, ikna etme amacıyla öğretmektir.

Çok kısa bir tanım gibi değil mi? Eminim çoğu kişi, bu kadar önemli bir teoloji kavramından çok daha fazlasını beklerdi. Ancak bu tanım her ne kadar kısa olsa da, çabalarımıza kaç kişinin olumlu dönüş yaptığına bakmaya kıyasla, yaptığımız müjdelemeyi tartarken çok daha doğru bir denge sağlar.

Tanıma daha derinlemesine bakalım: Müjdeleme, Müjde’yi (Tanrı’nın bizi kurtuluşa götüren mesajını), ikna etme (inandırma, inançsal dönüşüme yol açma) amacıyla (umuduyla, arzusuyla, hedefiyle) öğretmektir (duyurmak, ilan etmek, vaaz etmektir).

Fark ettiyseniz bu tanım, hemen dışarıdan belli olan bir karşılık verilmesini gerektirmez. Kilisede ortaya doğru doğru yürümek, el kaldırmak veya hatta dua etmek bize müjdelemenin gerçekleştiğini düşündürtebilir ama müjdeleme bu değildir. Fark etmeniz gereken diğer bir nokta da, eğer bu dört bileşenden biri bile eksikse, muhtemelen müjdelemeden başka bir şey yapıyor olduğumuzdur.

Dünya çapındaki kiliselerin birçoğu bugün hastalıklıdır çünkü kiliseler, müjdeleme olmayan bir şeye müjdeleme adını vermektedirler. Bu yüzden, Müjde’nin ne demek olduğunu ve Mesih’e dönmesi için bir insandan ne beklendiğini açık ve net bir şekilde öğretin.

İkna etmek amacınız olsun ama bu iknada hiçbir manipülasyon olmasın. Hristiyan hayatının zorluklarından bahsetmemek her ne kadar işimize gelse de, bu zorlukları es geçmeyin. Verilen insani karşılıkları, Ruh’un yönlendirişiyle karıştırmayın ve özellikle de sonuçlar hakkında yalan söylemeyin. Ortada gerçekten Mesih’e döndüklerinin herhangi bir işareti olmadan insanları Hristiyan olarak adlandırmaktan kaçının.

 “Başarılı” sonuçlar alabilmek adına Kutsal Kitap’ın ilkelerinden vazgeçme ayartısına karşı tetikte olun. Etrafıma baktığımda, Kutsal Kitap’a uygun olmayan bir sürü müjdelemenin yapıldığını görmekteyim. Çoğu zaman Müjde öğretilmeden kalıyor ve Kutsal Kitap dışı kelimeler günah, ölüm ve cehennem gibi kavramların taşıdığı o keskin ve gerçek anlamı sulandırıyor veya içtenlikle gerçeği arayan kişilerin kafasını karıştırıyor.

Fakirler, zor durumdakiler ve hastalar gibi en savunmasız kesimler, sağlık ve varlık vaatleriyle kandırılıyorlar. Birçok kilise, Kutsal Kitap’ın hiçbir yerinde bulunmayan bedelsiz, rahat ve kişisel faydalar sağlayan bir “müjde” sunuyor. Hatta Müjde, Pavlus’un anlattığı “sahte müjdeler” haline getirilerek bozuluyor ve müjde olmaktan çıkarılıyor (Gal. 1:6-7). İnsanların arzularına hizmet ederek kiliseler, asıl odak noktalarının Tanrı’nın kendi halkı tarafından tapınılarak yüceltilmesi değil, Hristiyan olmayanlar olduğunu göstermiş oluyorlar. 

Çoğunlukla kilise ibadetleri, tapınmadan ziyade bir tür insan eğlencesine dönüşüyor. İsa insanlarla yakından ilgilendi ama onları eğlendirmedi. Bu ikisi arasında büyük bir fark vardır ve bu fark, günümüz kilisesinde ortadan kalkmak üzeredir. Geçmişteki o müşterileri zorlayan satış yöntemleri, günümüzde kişilerin kendi hallerine bırakıldıkları ve zorlamadan satışa ikna edildikleri satış yöntemleriyle yer değiştirmiştir.

Bu tür şeyler, Kutsal Kitap’a dayalı müjdelemeyi aşağı çeken dünyasal ayartıların sonuçlarıdırlar. 

Ancak bu ayartılara karşı bir çözüm var. Bugünkü çözüm de Pavlus’un zamanındaki çözümden farklı değil. Çözüm, Kutsal Kitap’ın ilkelerine dayanan ve Müjde merkezli olan bir müjdeleme anlayışını akıllarımıza ve yüreklerimize kazımaktan geçiyor. Çözüm, Müjde’yi nasıl doğru ve dürüst bir şekilde öğretebileceğimizi öğrenmekten ve büyük resmi, yani kişinin gerçekten Mesih’e dönmesi amacını göz önünde bulundurmaktan geçiyor.

Bir sonraki yazıda, tanımladığım şu dört bileşeni dikkatlice “derinlemesine” ele alalım: “öğretmek”, “Müjde”, “amaç” ve “ikna etmek.”

Not: Bu yazı, Mack Stiles’ın Evangelism: How the Whole Church Speaks of Jesus adlı kitabından alıntıdır.

J. Mack Stiles 

Müjdeleme: Müjde’yi, İkna Etme Amacıyla Öğretmek yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Birkaç yıl önce Mount Vernon Baptist Kilisesi pastörü olarak ilk vaazımı verdim. İlahi hizmeti yapan kişi bir soru sormak için ibadet öncesi beni durdurdu. İnsanları kürsüden öne nasıl çağırdığımı öğrenmek istedi.

Kafam karışmıştı. Bu pazar sabahından önce MVBC’de üç kez bulunmuştum ve bir kez bile kimsenin kürsüden bir çağrı yaptığını görmedim. Kilisenin uzun zaman önce bu uygulamayı bırakmaya karar verdiğini varsayıyordum. Yanılmışım.

Anlaşılan o ki, kilisemizde köklü bir gelenek olarak ibadetin sonunda insanlara kiliseye üye olmaları, yaşamını tekrardan Rab’be adamaları veya topluluğun önünde iman ikrarında bulunmaları için fırsat tanınıyor ve kürsüye doğru olan koridoru bu amaçla yürümeye çağrılıyorlardı. Katıldığım üç pazar günüyse bu durumun istisnalarıymış! Hatta, üyelerin çoğu kürsüden yapılan çağrıyı kilisenin kaybolanlara ulaşmak için kullandığı birincil araç olarak görmeye başlamıştı. Kürsüden birini çağırmayı, müjdelemeyle eş anlamlı olarak görüyorlardı.

NEDEN KÜRSÜDEN BİR ÇAĞRI YAPILMAMALI?

Kürsüden çağrı yapan birçok kişinin son derece iyi niyetli olduğuna inanıyorum. Doksanlı yılların başlarında, pastörün her ibadetin sonunda topluluktaki her insanın gözlerini kapatmasını ve başlarını eğmesini istediği bir kiliseye katıldım. Daha sonra Mesih’i yaşamına almak isteyen herkesi ellerini kaldırmaya ve kürsüye bakmaya davet ederdi. Yaklaşık otuz saniye boyunca pastör salonun etrafını tarar, kaldırılmış elleri görür ve yatıştırıcı bir sesle, “Evet, sevgili kardeşim, seni görüyorum. İşte böyle, sevgili kız kardeşim, amin” vb. şeyler söylerdi. Bence bu pastör, arayışta olan kişilere karşı oldukça iyi bir niyete sahipti.

Buna karşın, kürsüden yapılan çağrının yarardan çok zarar getirdiği kanaatindeyim. İnsanların iman ikrarlarının geçerliliğini değerlendirmeden onlara hemen kurtuluş güvencesi verme uygulaması, en iyi ihtimalle bilgelik yoksunluğu ve en kötü ihtimalleyse rezalet gibi görünmektedir. Bu bilgece bir şey değildir çünkü pastör, onay vermek üzere olduğu kişinin bir Hristiyan olduğunu yeterince iyi bilemez. Bu rezil bir şeydir çünkü bu uygulama, Kurtarıcımız tarafından tasarlanan çetin ve dar kapıyı bizler tarafından tasarlanan kolay ve geniş kapıyla değiştirir (Mar. 8: 34; Mat. 7: 14). İyi niyetli de olsalar, kürsüden çağrı yapanlar, kurtulmamış birçok kişiye İsa’yı gerçekten tanıdıklarına dair yanlış bir güvence vermişlerdir. [1]

Hepsi bu da değil. Kürsüden yapılan çağrı, topluluğun yanlış yere odaklanmasına sebep olabilmektedir. Tanrı Sözü vaaz edildikten sonra, hem üyeler hem de ziyaretçiler yüreklerini yoklamalıdırlar. Herkes mesajın kendisini nasıl bir cevap vermeye çağırdığıyla ilgili dikkatle ve ciddiyetle düşünmelidir. Ancak kürsüden yapılan çağrı, gariptir ki, genelde tam tersi cevaplar doğurmaktadır. İnsanların kendilerini yoklamaları yerine, katılımcıların yoklanmasına yol açar. İnsanlar etrafa bakınır ve kimin kürsüye doğru gideceğini merak ederler. Ayrıca hiç kimse hareket etmezse de, şu soru düşünülür: Acaba pastör başarısız mı oldu? Ya da daha da kötüsü, acaba Tanrı bugün izinde miydi?

Bunlar kürsüden yapılan çağrıyı müjdeleme için kullanmanın bilgece olmadığını düşünmemin yalnızca birkaç nedeni.

KÜRSÜDEN YAPILAN ÇAĞRI OLMADAN MÜJDELEME NASIL YAPILIR?

Peki kürsüden çağrı yapmayı reddeden bir pastör, bir pazar günü tapınmasında müjdelemeye nasıl yaklaşır? Başka bir deyişle, toplulukla gerçekleştirilen bir pazar ibadetinde, içimizdeki o müjdeci coşku dışarı nasıl yansır? Yönettiğim ibadetlerde yapmaya gayret ettiğim ve size önereceğim yedi şey şu:

1. İstekli olun.

İstekli olun. Bir vaiz için Müjde gerçeğine sadık kalmaktan daha önemli bir şey yoktur ama istekli olmak bunun ardından gelen ikinci en önemli şeydir. Tanrı, yürekleri günahın getirdiği acıları ve kurtuluş gerçeğini kavrayan adamları kullanır. Tanrı’nın harika lütfuna ilişkin doktrin, bir vaizin iliklerine kadar işlemediği sürece, bu doktrin onun dudaklarından da dökülmeyecektir.

2. Müjde hakkında net olun.

Müjde hakkında net olun. Kutsal Kitap’taki her metin, bir Müjde metnidir. Tüm Ester kitabı içerisinde, Tanrı’nın adı bir kez bile geçmez ama O’nun ellerinin işleri her sayfada görülür. Günahkârların kurtulduğunu görmek isteyen bir pastör, Kutsal Kitap’a sadık kalarak öğretiş verecek ve her metnin ana konusunun Mesih’in kimliği ve yaptıkları olduğunu topluluğuna gösterecektir.

3. İnsanları tövbe ve iman etmeye çağırın. 

İnsanları tövbe ve iman etmeye çağırın. Her vaazda pastörlerin günahkârları Mesih’te umut bulmaya davet etmesi için bir yer vardır. Kâhyalık, risk alma ve sadakat çağrısıyla biten vaazları çok duyuyorum ancak Mesih’e dönmeye yönelik çağrı yapıldığını bir kez bile duymuyorum. Vaiz dikkatle ve tutkuyla kendi dinleyicilerini tövbe edip iyi habere inanmaya ve yaşamlarını Kral Mesih’e teslim etmeye çağırmalıdır.

4. İbadetten sonra insanlarla vaaz hakkında sohbet etmek için zaman ayırın. 

İbadetten sonra insanlarla vaaz hakkında sohbet etmek için zaman ayırın. Vaazlarım sırasında Müjde’yi vaaz ettiğimde, inanmayanların paylaştığım bu iman hakkında daha fazla konuşmaya istekli olduğumu bilmelerini istiyorum. Bu nedenle, Müjde ve yansımaları hakkında konuşmak için ibadetten sonra kendimi daha ulaşılabilir bir hale getiriyorum.

Konuştuğum diğer pastörler, arayışta olan kişileri ibadet sonrası dua ya da sohbet etmek için özel bir odaya davet ediyorlar. Spurgeon her salı öğleden sonra arayışta olan ya da yeni iman etmiş olan kişilere danışmanlık yapardı. [2] Neye karar verirseniz verin, insanlara vaazınız hakkında daha kişisel bir şekilde konuşabilmeleri için fırsatlar sunun.

5. Müjdelemeye yönelik çalışmalar sunun.

Müjdelemeye yönelik çalışmalar sunun. Ben genellikle arayışta olanları, Hristiyan inancının temellerini açıklayan kısa ve basit bir çalışmaya katılmaya davet ediyorum. Kullandığım materyal Christianity Explained adlı bir kitap ve bu, Good Book Company tarafından yayınlanmış, Markos Müjdesi’ni ele alan altı haftalık bir çalışmadan oluşuyor. Bunun Müjde’ye bir giriş niteliğinde paha biçilmez bir kaynak olduğunu gözlemledim. Hatta, bu çalışmanın nasıl yönlendirileceğine ilişkin insanları eğitmek kilisemdeki temel derslerden biri oldu.

6. Vaftizlerin büyük bir önem taşıdığını ortaya koyun.

Vaftizlerin büyük bir önem taşıdığını ortaya koyun. Tabii ki vaftiz zaten son derece büyük önem taşıyan bir şeydir. Her vaftizin, Tanrı’nın kendi kilisesini inşa etmekte olduğunu o topluluğa göstermesi için bir fırsat olduğunu kabul etmeliyiz.

Mount Vernon’da bizler her vaftiz adayından tanıklığını toplulukla paylaşmasını istiyoruz. Bunu bir zorunluluk olarak tutmadım ama henüz kimse de beni geri çevirmedi. Bu yeni Hristiyanlar Tanrı’nın lütfuna tanıklık etmeye heveslidirler ve arayışta olanlar da bu süreçte Müjde’ye bizzat ne cevap vereceklerini sorgulamaya yönlendirilirler.

7. Dua edin.

Son olarak da dua edin. Pastör duasında ve hatta kapanış duasında, arayışta olanların tövbe edip Müjde’ye iman etmesi için düzenli olarak dua ediyorum. İnsanların yaşamlarını Mesih’e adamaları için, bir şekilde kendilerine engel olarak algıladıkları her şeyin üstesinden gelmeleri için dua ediyorum. Tanrı’nın kendisini tanımaları için günahkârları o gün kendisine çekmesi için dua ediyorum.

Anlayacağınız üzere, hizmet ettiğim kilisede kürsü çağrısı yapmıyorum. Ama her pazar günahkârların İsa’ya gelmeleri için yalvarıyorum. Topluluğumuzdaki kutsalların Müjde tarafından teşvik edilmelerini, arayışta olanların tövbe edip Müjde’ye inanmaya olan ihtiyaçlarının farkına varmalarını özlemle beklemeliyiz. 

Aaron Menikoff

Kürsüden Yapılan Çağrı Olmadan Müjdeleme yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.