Mezmurlar 88

Rab günahkârın canına kendi gazabının ezici bir hissiyatını çökertebilir, vicdanın dağlanmasını ve duyguların korkuyla alevlenmesini sağlayabilir. Eğer durum buysa, o hâlde doğru yanıt günahtan kurtuluş için Tanrı’ya yakarmaktır (1. ayet; Elç. 2:37; 16:29-30). Rab’bin adını çağıran, dirilmiş Mesih’e güvenen herkes kurtulacaktır (Rom. 10:9-13). Siz günaha karşı Tanrı’nın gazabını hissettiniz mi? Sizi kurtarması için yalnızca ve yalnızca Mesih’e güveniyor musunuz?

Tanrı kendi baba sevgisinin rahatlık veren hissiyatını imanlıdan uzaklaştırabilir ve Hristiyan da günahlarının suçluluğundan ötürü bir karanlık ve dehşet dönemine girebilir. Nesnel olarak imanlı Tanrı’nın gözünde aklanmış olarak kalsa da öznel olarak güvence hissiyatını ve vicdan esenliğini kaybedebilir, Tanrı’nın kendisine karşıt olduğunu hissedebilir (38:1-8). Böyle dönemler fiziksel hastalıkta ve arkadaşlardan soyutlanmayla birlikte daha da şiddetlenebilir. Bu dönemler Hristiyan’ı sabırla katlanmaya ve devamlı duaya çağırmaktadır (88:1-2, 9, 13).

Hristiyanların ruhsal çoraklığı bizi rahatsız edebilse de bize en çok dokunması gereken şey günahsız Tanrı Oğlu’nun acıları olmalıdır ki bu mezmur O’nda yerine gelmektedir. O, küçüklüğünden beri Tanrı’ya sadık kaldıysa da (22:1, 9-10), ilahi terk edilmeyi en yüksek seviyede yaşadı. Başkalarının günahları için acı çekti ve onların suçundan ötürü ezildi (Yşa. 53:5-6, 10). O, laneti kendi üzerine alarak, Tanrı’nın günahkârlara yönelik gazabını yatıştırdı (Rom. 3:25; Gal. 3:13). Sonuç olarak, Tanrı tarafından terk edilmiş gibi hissedebilsek de, Rab imanlıyı asla gerçekten terk etmez. Mesih’in dehşet karanlık zamanı üzerinde derin derin düşünmek, imanlılara kendi karanlık zamanlarında sebat etmeleri için nasıl yardımcı olabilir?