Mezmurlar 84

Yeni antlaşmada, Tanrı’nın evi bir bina değil, Kutsal Ruh sayesinde Mesih’te bir olmuş olan insanlar topluluğudur (1.Ko. 3:16; Ef. 2:22; 1.Pe. 2:5). İbadet için Tanrı’nın evine gitmekte büyük kutsama vardır. Tanrı Sözü bizi o kutsal toplantıya çağırmaktadır (Mez. 99:9) ve Kutsal Ruhu bizi çekmektedir (Ezr. 1:5). Orada imanlılar Tanrı’nın güzelliğini görürler ve O’nda tatmin bulurlar (63:1-2). Kişinin Tanrı’nın kilisesini ve kilisedeki Tanrı ibadetini sevmesi, Tanrı’nın o kişideki kurtaran kutsamasının bir işaretidir. Kilisenin toplantılarına biz ne kadar değer veriyoruz? Onlara ne sıklıkla katılıyoruz? Oraya gittiğimizde neyin arayışında oluyoruz: Tanrı’nın mı, yoksa insandan gelecek bir şeyin mi?

Hiç kimse Tanrı’nın evi için İsa Mesih kadar şevkli değildir (Yu. 2:17). O, on iki yaşında bir çocukken bile orada olmayı seviyordu (Lu. 2:46-49). Yetişkin olaraksa çoğu zaman tapınaktaydı (Lu. 22:53; Yu. 10:23). Özellikle de kendi inanan halkıyla birlikte –Tanrı’nın ruhsal eviyle– birlikte olmaktan zevk alıyordu. O, onlara kendisinin özel varlığını vaat etmiştir (Mat. 18:20; 28:20). Dirilmiş Rab bizim tapınağımızdır ve Üçlübirlik Tanrısı’nın güzelliğiyle güneş gibi parlamaktadır (Yu. 2:19-22; Vah. 21:22-23). Kiliseyle Tanrı’nın huzurundaki bir gün, başka yerdeki bin günden daha iyidir. Bizim tutumumuzu bu hususta Mesih’e benzer olmaktan genellikle ne alıkoyuyor?