Yeşaya 43

Tanrı’nın kendi halkına, “Tanıklarım sizsiniz” diyor olması hem bir kutsama hem de zorlu bir çağrıdır (12. ayet). Rab’bin halkının O’nun iyiliğini tatmış ve O’nun kurtaran gücünü deneyimlemiş olması bir kutsamadır. O’nun iyiliğinden ve sadakatinden bahsetmek büyük bir kutsamadır. Ancak bu aynı zamanda oldukça zorlu bir çağrıdır çünkü kaybolmuşlara ve mahva gidenlere umudun Mesih’te olduğunu anlatmak üzere sorumluluğumuz vardır. Biz bu zorlu çağrıyı ne derece karşılıyoruz? Bu bölüm bizim O’nun tanıkları olmamıza nasıl yardımcı olabilir?

Tanrı kendi halkına, “Günahlarını anmayacağım” demektedir (25. ayet). Geçmiş yaşamlarımıza baktığımızda, onca kötü şeyi nasıl yaptığımızı düşünüp utanca kapılabilir, böylesine utanç verici düşünceleri zihnimizden atmakta zorlanabilir ve kendimizi aynı günahı tekrar tekrar itiraf eder hâlde bulabiliriz. Yüreklerimiz bizi mahkûm edebilir ancak Tanrı yüreklerimizden daha büyüktür. İmanlılar vicdanlarını, bağışlanışımızın eksiksiz olduğu gerçeğine nasıl yaslayabilirler?