Yeşu 2

Rahav, lütfun gücüne ve egemenliğine dair harika bir örnektir. Lütuf için pek muhtemel bir aday gibi görünmemektedir ancak mesele tam da budur. O, günah içinde ölü olan ve daha büyük Yeşu, yani Rab İsa Mesih tarafından yaşama döndürülen herkesin canlı bir resmidir. Rahav’ın günahının derinliği, lütfun güzelliğini daha da yükseltti. Nereden bakarsak bakalım, Rahav umutsuz durumdaydı, lanetli bir kentin vatandaşıydı, İsrail’de vatandaşlıktan yoksun, antlaşma vaatlerine yabancıydı. Ancak Tanrı, egemen bir şekilde casusları onun evine yönlendirdi. Aslında Tanrı “kırmızı ipi” oraya casuslar daha varmadan önce, ezelde koymuştu. Yeşu adamları ülkeye casusluk yapmaları için göndermiş olsa da casuslar, Tanrı tarafından Rahav’a vaaz etme görevini de almışlardı. İlginçtir ki Yakup bu adamlardan casus olarak değil, elçi (ulak) olarak bahseder (Yak. 2:25). Rahav’a söyleyecek bir sözleri vardı. İman, Tanrı Sözü’nün duyulmasıyla ve duymak da vaizler aracılığıyla olur (Rom. 10:13-14). Tanrı’nın egemen eli size nasıl ulaştı?

Lütuf, günahkârı hem bulur hem de uyandırır. Rahav inandı (İbr. 11:31) ve iman ikrarında bulundu. Tanrı’nın İsrail’i kurtarmış olan kudretli ve korku uyandıran gücünü gördü (Yeş. 2:9-10). Böyle bir Tanrı’nın ellerine düşmenin korkunç bir şey olacağını biliyordu (İbr. 10:31). Yahve’nin gökte ve yerde tek gerçek ve yaşayan Tanrı olduğunu beyan etti (Yşu. 2:11). Pavlus’a göre hiç kimse Kutsal Ruh’la olmadan böylesine içten bir ikrarda bulunamaz (1.Ko. 12:3). Rahav merhamet için yalvararak (Yşu. 2:12-13) Tanrı’nın tek umudu, sığınacak tek yeri olduğunu gördü. Onun ikrarının bu unsurları üzerinde düşünün, nitekim kurtaran imanın yöneldiği kişi ve doğası bugün de aynıdır.