1. Samuel 30

Tanrı’ya olan bağımlılığımızı en fazla fark ettiğimiz zamanlar çoğu zaman sıkıntı ve güçlük zamanlarıdır. Davut için de böyleydi. Ziklak’ta Tanrı onu tükenme noktasında getirdi; her şeyini kaybetti. Ancak Davut burada kendisinin gerçek bir Tanrı adamı olduğunu gösterdi: “Davut, Tanrısı RAB’de güç bul[du]” (6. ayet). Davut burada bizim için büyük bir örnektir. Dehşet verici felaketler üzerimize geldiğinde, acının ve kederin altında boğulmak çok kolaydır. Ancak eğer gerçek kurtuluşu bilmeyi ve ruhsal faydayı arzuluyorsak, Rab’be bakmaktan ve kendimizi O’nda cesaretlendirmekten daha iyi bir yol yoktur. O, “İşte ben, dünyanın sonuna dek her an sizinle birlikteyim” (Mat. 28:20) diye vaatte bulunmuş ve bize “çürümez, lekesiz, solmaz bir miras”ın güvencesini vermiştir (1.Pe. 1:4). O hâlde gözlerimizi bu vaatlere çevirelim ve kendimizi Rab’de cesaretlendirelim; o zaman lütufta büyür ve Efendi’nin hizmetine daha uygun oluruz.

“Her şeyi mutlaka kurtaracaksın” (8, 18-19. ayetler – Kitab-ı Mukaddes) bir umut ifadesidir. Davut’un kendi günahından ve Tanrı’nın terbiye edici elinden ötürü kaybettiği her şey, kendisini Rab’de güçlendirince ve Tanrı’nın isteğini yapmak isteyince kurtarıldı. İman yolunda geri giden kişi için umut vardır; Tanrı kendisine döner dönmez onu paydaşlığa ve yararlılığa geri getirecektir. Davut’un her şeyi kurtarışı, Tanrı’nın daha sonrasında çekirge belasının akabinde Yoel aracılığıyla verdiği cesaret verici vaade paraleldir: “Genç çekirgenin size kaybettirdiği yılları geri vereceğim” (Yoe. 2:25). Rab’bi aramaktan asla vazgeçmeyelim çünkü O kendisine yaklaşanlara yaklaşacaktır (Yak. 4:8).