1. Samuel 27

İman düşüşleri çoğu zaman iman yükselişlerinin hemen ardından gelir. Davut’un Saul’dan kişisel olarak intikam almayı reddedişi onun imanının yüksek bir göstergesiydi (26:1-25); kendi kafasına göre hareket etmesi ve Akiş’e kaçmasıysa bir düşüş noktasıydı. Tanrı’nın onu birçok kez korumuş olmasına rağmen, Davut kendisini er ya da geç Saul’un başarılı olacağına dair ikna etti. Tanrı’nın kesin vaatlerini düşünmek yerine olumsuz olasılıkları düşündü. Gardımızı asla düşürmemeli ve düşmeye en açık olduğumuz zamanların kutsama ve ruhsal zafer zamanlarının hemen sonraları olduğunu hatırlamalıyız.

Ruhsal boyutta, görünüş ve gerçeklik çoğu zaman farklıdır. Davut benliğe uyarak bir karar verdi ve durumlara bakınca bu doğru olan hareketmiş gibi görünüyordu. Saul artık onun peşinde değildi ve kendisi artık Tanrı halkının düşmanlarına karşı savaşarak krallık işiyle meşgul olabiliyordu. Ancak bu sonuçlar süreçteki araçları aklamadı. Bir şeyin sadece işe yarıyor olması o şeyin Tanrı’nın isteği olduğu anlamına gelmez. Yönetim durumlarda değil, her zaman Tanrı’nın Sözü’nde olmalıdır. Gözle görülene değil, imana dayanarak yaşamalıyız.