1. Samuel 24

Davut’un Saul’u affetmesi, iki önemli ilkeye örnek olmaktadır: makama duyulan saygı ve ilahi adalete duyulan güven. Saul makamını kötüyle kullanmıştı ve şahsen hiçbir saygıyı ya da onuru hak etmiyordu. Ancak Davut, Saul’un Rab’bin meshedilmişi olduğunu tanıdı. Devlet başkanları çoğu zaman adaletle yönetmekte başarısız olurlar ancak Tanrı’nın buyruğu bizim kendisinden korkmamız ve krala saygı göstermemizdir (1.Pe. 2:17). Davut ayrıca durumunu iyileştirmek ya da yaşamına yöneltilen tehlikeyi ortadan kaldırmak için kendi başına eyleme geçmeyip, bunun yerine Rab’bi beklemek konusunda isteklilik göstermektedir. Öç Rab’be aittir (İbr. 10:30) ve O adaleti uygulayacaktır (Rom. 12:19). Adalet geciktiğinde işleri kendi ellerimize alma ayartısıyla karşı karşıya kalırız ancak Tanrı’dan korkanlar sonunda adaletin galip geleceğini bilirler (Vai. 8:11-13). Bu dersi yaşamınıza nasıl uygulayabilirsiniz?

Saul’un, Davut’un kendisinin yaşamını bağışlaması karşısındaki tepkisi duygusaldır ve görünüşte samimidir ancak yalnızca geçicidir. Saul’un gözyaşları hiç şüphesiz gerçekti. Vicdanı Davut’a yönelik intikamcı davranışından ötürü bir miktar pişmanlık yaratacak kadar sızladı ancak üzüntüsü gerçekten tövbekâr bir kişinin üzüntüsü değildi. Tövbede belirli bir eylemden ötürü sadece üzgün olmaktan daha fazlası vardır. Günahtan yüz çevirip Tanrı’ya dönmek şarttır.