1. Samuel 25

Naval’ın kendi mallarına yaptığı vurgu dikkat çekicidir; “ekmeğimi, suyumu, kırkıcılarım için kestiğim hayvanların eti...” der. Mallarından duyduğu bu kibirli övünç İsa’nın anlattığı benzetmedeki çiftçinin sözlerine benzerdir: “Ambarlarım... bütün tahıllarım... mallarım...” (Lu. 12:18). Bu övünç karşısında şunu okuyoruz: “Ey akılsız! Bu gece canın senden istenecek. Biriktirdiğin bu şeyler kime kalacak?” (20. ayet). Tanrı’nın bize vermiş olduğu mallarımızla asla övünmeyelim ya da her şeyi bencilce kendimize saklamayalım; bunun yerine, böyle armağanları Rab’bin yönlendirişiyle O’nun hizmetinde kullanalım. Naval hem adı hem de doğası itibarıyla bir ahmaktı ve Rab onu öldürdü (1.Sa. 25:38). Kendi yaşamlarımızda böylesi ahmaklıktan nasıl sakınabiliriz?

Naval’a keskin bir şekilde zıt olan Avigayil’de harika ruhsal nitelikleri görmekteyiz. Kendisi “değeri mücevherden çok üstün” olan erdemli kadına örnek oluşturur (Özd. 31:10) ve Tanrı vergisi armağanlarını Davut’un yüreğini kendisinin kocasına ve hanesindeki herkese karşı intikamdan geri döndürmek için kullanır. Bilgelik ve lütuf sergiler. Davut, Tanrı’nın elinin Avigayil’in üzerinde olduğunu anladı ve şöyle dedi: “Bugün seni karşıma çıkaran İsrail’in Tanrısı RAB’be övgüler olsun!” (1.Sa. 25:32). Böylesi ruhsal nitelikler bizde de görülebilsin diye dua edelim ve bunları başkalarında bulunca sevinmekte çabuk olalım.