1. Samuel 26

Bir kez daha Saul, Davut’un ellerine teslim edilir ve bir kez daha Davut onun canını almamak üzere Tanrı’nın Ruhu tarafından ikna edilir. Kutsal Yazılar 24:1-22 ayetlerindeki dersi tekrar eder ki Davut’un örneğinden öğrenebilelim. Meseleleri asla kendi ellerimize almamalıyız; bunun yerine, Rab’bin bizim hakkımızı aramasını beklemeliyiz. Rab’bi bekleyenler asla utandırılmaz çünkü Mesih’in ayak izlerini takip etmektelerdir. Nitekim O, kendisini sadık ve adil bir Yargıç’a emanet ederek acılara sabırla katlanmıştır (1.Pe. 2:19-23; 4:12-19). Hangi şekillerde intikam almaya ayartılıyorsunuz? Bu dürtüye nasıl direnebilirsiniz?

Yaşamının sonuna doğru Saul son derece üzücü bir itirafta bulunur: “Gerçekten akılsızca davrandım, çok büyük yanlışlık yaptım” (21. ayet). Maalesef Saul gibi birçokları vardır ki, yaşamlarında geriye bakarlar ve akılsızlık ettiklerini itiraf etmek zorunda kalırlar. Böylesi insanlar için ne kadar da çok kaçırılmış fırsat ve ne kadar da çok başarısızlık olabilir! Oysa yaşamlarımızın sonunda Yeni Antlaşma’daki Saul’la (Pavlus) birlikte şöyle diyebilmek ne büyük bir kutsamadır: “Yüce mücadeleyi sürdürdüm, yarışı bitirdim, imanı korudum” (2.Ti. 4:7). Tanrı bize Pavlus gibi olmamız ve sonunda Kral Saul gibi acı dolu bir itirafta bulunmak zorunda kalmak yerine bir zafer çığlığı atabilmemiz için yardımcı olsun.