Eyüp 10

Tanrı’nın egemenliği, O’nun bizim yaşamlarımıza yakından müdahil olduğu sonucunu doğurur. O bizi anne rahminde biçimlendirir (10-11. ayetler), bizi tamamen ve eksiksiz biçimde bilir (4-7. ayetler) ve yaşamlarımızı devam ettirir (12. ayet). Bir kişi Tanrı’nın sevgisine ve lütfuna ikna olduğunda, bu gerçekler büyük bir tesellidir (Mez. 139). Ancak bir kişi Tanrı’nın mahkûmiyeti altında olduğu hissiyle bir güceniklik ve bitkinlik cehennemine sıkışıp kalmışsa, Tanrı’nın egemenliği bir acı hâline gelebilir (Eyü. 10:1-2). Böyle üzücü bir durumda bulunan Tanrı’ya yaraşır bir Hristiyan’la karşılaştığımızda, ona sadece Tanrı’nın egemen olduğunu söylemek yardımcı olmayabilir. Bu kitap acı içindeki böyle bir kişiye yalnız olmadığını ve Eyüp gibi kişilerle ve özellikle de Rab İsa Mesih’le yoldaş olduğunu hatırlatmaktadır ki O, çarmıhta, “Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin?” (Mar. 15:34) diye haykırmıştır. Yalnızca Mesih, Tanrı’ya, “Kötü olmadığımı... biliyorsun” diyebilirdi (Eyü. 10:7). O, günahkârlar için acı çekti. O’nun ızdırabı sayesinde, imanlı bu dünyada cehennemi nasıl tadarsa tatsın, asla sonsuz cehennemi tatmayacaktır. Ne Kurtarıcı ama!