Hoşea 10

Tövbe etme ve Rab’bi arama daveti (12. ayet) günah ve cezadan ötürü çaresiz ve umutsuz görünen duruma oldukça terstir. Davetin kendisi Tanrı’nın lütfunun insanın günahından daha büyük olduğuna tanıklık etmektedir. Yine de bu aynı zamanda ciddi bir hatırlatıcıdır. Şöyle ki, insanlar Tanrı’ya O’nun belirlediği şartlarda ve zamanda gelmek zorundadır. Rab’bi arama zamanıydı ancak Yeşaya’nın belirttiği üzere, bu arayış O “bulunabilirken” olmak zorundadır (Yşa. 55:6). Buradaki fiil vurucudur çünkü şöyle de çevrilebilir: “O kendisinin bulunmasına müsaade ediyorken.” Buradan doğan sonuç da O’nun her zaman bulunabilir olmadığıdır (Özd. 1:28). Tanrı Sözü’ne dikkat kesilmekte daima aciliyet olmalıdır.

12’yle 13. ayetler arasındaki tezat, ekme-biçme ilkesini hem olumlu hem de olumsuz bir şekilde ortaya koymaktadır. Doğruluk merhamet biçer; kötülükse fesat biçer (bu hem cezaya hem de günaha karşılık gelebilen bir sözcüktür). Bu hasat kanunu bizim paklık ve kutsallık içinde yaşamamız için taşıdığımız motivasyonlardan biri olmalıdır.