Markos 2

Mesih herkesin Rabbi, bedendeki Tanrı’dır. O, insanların yüreklerindeki imanı ve imansızlığı gören ve iman eden günahkâra bağışlama sunan egemen Yargıç’tır (5-11). O, İsrail’in ruhsal kocasıdır; O’nun varlığı halkının sevinci, yokluğuysa onların en büyük elemidir (19-21. ayetler). O, Yasa Koyucu’dur ve Şabat’ın Rabbi’dir; O’nun kanunları yetkili ve yeterlidir. Ne eklemeye ne de ihmale yer vardır. Mesih’in bu bölümdeki tasvirleri O’nun halkını nasıl O’na karşı daha büyük bir sevgiye ve teslimiyete sevk etmelidir?

Bu yüce Rab, hor görülen bir günahkârı ve vergi görevlisini, kendi öğrenci takımına aldı. Mesih günahkârları sever ve böylelikle onların günahlarını aklamak için değil, ancak onları sonsuz yaşama çağırmak için, onlarla memnuniyetle yemek yemiştir. Dolayısıyla, O’nun Müjdesi kendini doğru sayan insanların yasacılığıyla asla bağdaştırılamaz. O’nun lütfu bizim gururumuz için neden fazlasıyla gücendiricidir? Çevremizdeki günahkârlara O’nun lütfunu göstermek için nasıl yaşamalıyız?