Mezmurlar 149

Biz hâlihazırda güzel veya saygın insanlardan hoşlanırız. Tanrı’nın, O’na güvenen yoksullardan, alçaltılmışlardan ve çirkinlerden hoşlanması ve onları sevimli ve yüce kılması, O’nun lütfunun dikkate değer bir özelliğidir (4. ayet). O, kendi halkından zenginlik alan bir Kral değildir; tersine, onlara sevinçle kendisinden verir. Mesih kendi halkını aklanma, kutsallaştırılma ve yüceltilme lütuflarıyla nasıl güzelleştirmektedir? Bu bizi nasıl O’nu övmeye yöneltmelidir?

Tanrı’nın övgüsü için duyulan şevk, Tanrı halkını O’nun krallığına karşı çıkan bütün güçlerle savaşmaya iter (6-9. ayetler). Eski antlaşmada bu, İsrail ulusunun varlığını sürdürmek ve kötülere Tanrı’nın yargısını getirmek için fiziksel şiddet gerektiriyordu (18:34-44; 101:5, 8; 144:1). Mesih, İsrail’in yeryüzündeki teokrasisini feshettiğinden (Mat. 21:43) ve göksel ve ruhsal bir krallık kurduğundan (Yu. 18:36-37), bu şevk kendisini fiziksel güçle değil, Tanrı Sözü’nü bütün uluslara ulaştırmak üzere gösterilen fedakâr çabalarla göstermektedir (2.Ko. 10:3-6; Ef. 6:10-18; İbr. 4:12); ta ki, Mesih kendi düşmanlarını yok etmek üzere geri gelene dek (Vah. 19:15-21). Sizin Tanrı övgünüz, O’nun Sözü’nü dünyaya yaymak üzere şevk dolu eyleme nasıl geçiyor? Eğer bir vaiz değilseniz, mesleğinizi O’nun yüceliği için nasıl kullanıyor ve Müjde görevini yerine getirmek üzere kiliseyle birlikte nasıl çalışıyorsunuz?