Mezmurlar 35

Doğruların en afallatıcı deneyimlerinden biri sevdiklerimizden gelen asılsız suçlamalarla yüzleşmektir. Böyle suçlamalar yüreğimizi parçalayabilir, iyi itibarımızı lekeleyebilir ve yasal ve sosyal açıdan haksız sonuçlara yol açabilir. Yaşamın sıkıntıları ve çatışmaları içerisinde, her zaman şunu hatırlamak zorundayız: Tanrı bizim savunucumuz olmaya hazırdır. Eğer İsa Mesih’e aitsek, o zaman O bizim Yargıcımız ve Savunucumuz’dur. Temize çıkma arzusu illa bencilce veya kinci değildir çünkü Tanrı kendi kullarının iyiliğiyle yüceltilir (27. ayet). O hâlde böyle durumlarda nasıl dua etmeliyiz?

Mesih şefkatiyle günahkârlar için ağladı (Lu. 19:41), ancak kötüler O’ndan nedensiz yere nefret etti (Yu. 15:25). Masum Olan’ı Tanrı’ya küfürle ve devlete isyanla suçladılar; O’nu ölüme mahkûm etme çabaları içinde birçok sahte tanıklık yarattılar (Mat. 26:59; Mar. 14:57). Mesih onları seviyordu ancak aynı zamanda Tanrı’nın Oğlu’nu öldürmelerinden ötürü onlara Tanrı’nın yargısını bildirdi (Mat. 21:33-44; Lu. 19:27, 42-44). Tanrı, O’nu ölümden diriltti ve O şimdi Oğlu’ndaki hoşnutluğunun sergilenişinde yüceltilmektedir. Mesih’in yaşadıkları bizim O’nun uğruna haksız yere acı çektiğimiz zamanlarda bize nasıl teselli ve umut verebilir?