Çölde Sayım 9

Fısıh’ın amacı Rab’bin amacıyla oldukça benzerdir; Tanrı’nın kurban edilen Kuzu aracılığıyla gelen lütufkâr kurtarışını hatırlamak için yapılan bir etkinliktir. Musa, İsrail’e Fısıh’la ilgili belirli düzenlemeleri nasıl hatırlattıysa, Pavlus da Hristiyan kilisesine Rab’bin, paydaşlık sofrasına ilişkin isteğini vurgular (1.Ko. 11). Tanrı’nın halkı unutkandır. Çoğu zaman zihinlerimiz öyle körelir ki, “Tanrı sözlerinin temel ilkelerini” yeniden duyup öğrenmek şart hâle gelir (İbr. 5:12). Ancak zayıflıklarımızı bilerek, Rab lütufkârca kendi gerçeğini hem yazılı hem de gözle görülebilir Söz’de (Sakramentlerde) tekrar eder. Bir vaiz zaten bildiğiniz bir gerçeği tekrar ettiğinde, surat asmayın; faydalı bir şekilde duymak ve görmek için Tanrı’dan lütuf dileyin.

İlahi takdir uyarınca durumlarından ötürü o anda Fısıh kurbanı kesemeyecek olanlar için Rab gerekeni sağlıyordu. Bu bize hatırlatmaktadır ki Tanrı dinin dışsal icraatlarından ziyade yürekle ilgilenmektedir. Ölü bir bedene dokunduğundan ötürü kaçınılmaz olarak kirlenmiş olsa da İsrailli kişinin Fısıh’ı yerine getirmesine izin yoktu. Tanrı halkındakilerin paydaşlık için büyük kaygı duymaları ve bu nedenle de lütuf araçlarından alamayacak durumda oldukları zaman kederlenmeleri iyidir. Sürgünde olduğu zaman mezmur yazarının taşıdığı ruha ihtiyacımız vardır. O ki, Tanrı’nın evine erişimlerinden dolayı kuşları, kırlangıçları bile kıskanıyordu (Mez. 84:3). Ancak aynı zamanda burada bizim için bir uyarı vardır. Bazıları Rab’be yönelik gerçek bir ibadet yüreği taşımadan da din kıpırtıları gösterebilirler. Günahımız içerisinde en iyi din araçlarını bile Tanrı için hiçbir şey ifade etmeyen boş eylemlere çevirebiliriz. Pavlus’un tembih ettiği gibi, nasıl “içtenliğin ve dürüstlüğün mayasız ekmeğiyle bayram” edebiliriz (1.Ko. 5:8)?

Tanrı’nın oradaki varlığını simgeleyen bulut ve ateş sütunu İsrail için şunu net bir şekilde ortaya koyuyordu: Nerede olurlarsa olsunlar, Tanrı’nın huzurundalardı. Bir sonraki adımda nerede olabileceklerini konuşup durmaları ya da merak etmeleri onlara düşmezdi. Onlara düşen şey bulundukları yerden zevk almaları ve Rab’bin onları koymuş olduğu yerde O’na kulluk etmeleriydi. Bunun bugünkü Hristiyanlar için olan karşılığı Tanrı’nın Ruhu tarafından aydınlatılan Tanrı Sözü’dür. Çoğu zaman Rab’bin bizi şimdi koymuş olduğu yerde O’na tüm gücümüzle kulluk etmek yerine, O’nun bizi bir sonraki adımda nereye yönlendireceğine kafayı takar dururuz. Olduğumuz yerle yetinip Tanrı’nın Ruh’taki varlığını deneyimlemekle Tanrı Sözü’nün buyruklarına hassasiyetle itaat edip O’nun yönlendirişlerini gecikmeden ve hevesle izlemek arasında nasıl denge kurabiliriz?