Nahum 1

Nahum’un Tanrı’nın ihtişamına dair ezgisi, Tanrı’nın hem adaletini hem de iyiliğini vurgulamakta, bu ilahi niteliklerin birbiriyle çelişmediğini, ancak Tanrı’nın doğasında öz olarak bir arada bulunduklarını açıkça ortaya koymaktadır. Tanrı’nın sevgisinin ya da iyiliğinin, O’nun ayrım gözetmeksizin herkese lütufkâr davranmasını gerektirdiği sonucuna varmak akılsızca, duygusal ve Kutsal Kitap’a aykırı bir Tanrı anlayışıdır. Aslında, günahkârların cezalandırılmasını adil kılan Tanrı’nın sevgisidir çünkü O’nun sevgisinin en yüce nesnesi O’nun Oğlu’dur. Tanrı’nın sevgisini bilmek ve deneyimlemek bunu Mesih’te yapmaktır; Mesih dışında gazaptan ve mahkûmiyetten başka hiçbir şey yoktur. Günahkârların adaletten kaçmasına müsaade etmek, O’nun Oğlu’na olan sevgisine ihanet etmesi anlamına gelirdi. Bu yüzden günahkârlar, Yargı Günü’ne karşı tek güven sığınağı veya kaleleri olarak Mesih’e kaçmak zorundalardır. Hiç kimse Tanrı’nın önünde kendi iyi işleriyle duramaz. Tamamen kabul ediliş, yalnızca Mesih’te mevcuttur.

12. ayet görünüşle gerçekliğin aynı olmadığına ve dolayısıyla gözle görülene değil, imana dayanarak yürümemiz gerektiğine dair bir hatırlatıcıdır. Düşman güçlü ve sayıca fazla gibi görünüyordu ancak gerçeklik şuydu ki, Tanrı onları geri dönüşü olmayan bir şekilde yıkıma mahkûm etmişti ve sonları gelmişti (15. ayet). Her zaman Şeytan yutacak birini arayan kükreyen bir aslan gibi görünür ancak gerçeklik şudur ki, o Golgota’da yenilmiştir, kilisenin her ilerleyişiyle yenilmektedir ve zamanın sonunda nihai olarak yenilecektir. İman, kesin gerçekliğin ışığında yaşamak zorundadır; iman, gözle görüleni alt eder.