Nahum 3

Asur ulusu, diğer uluslara karşı zalim vahşetlerinden ötürü yok edildi. Asurlular kendi bencil çıkarları içerisinde insan haysiyetine hiç önem vermediler. Devran döndü ve tümden yok oluşları hak ettiklerine göre adaletle icra edildi. Ninova başka bir ulusun elinde yenilgiye uğramış olsa da yargısı nihayetinde Tanrı tarafından hükmedilmiş ve düzenlenmişti. Bu bir krallığın yıkılışıydı. Bununla birlikte, bu ulusal yargının ilkeleri, sadece bedeni değil, ruhu da etkileyip çok daha ağır olan bireysel yargıya işaret etmektedir. Mesih şöyle demiştir: “Canı da bedeni de cehennemde mahvedebilen Tanrı’dan korkun” (Mat. 10:28). İlahi yargı söz konusu olduğunda, Tanrı’dan hak edilen hükmü almak kadar korkunç bir şey yoktur. O yargının dehşetleri, merhamet Tanrısı’na iman ve tövbeyle kaçmamız için bir neden olmalıdır.

18. ayetteki uyuyan çobanlar bize, asla uyuklamayan ve uyumayan, sürekli uyanıklık ve özenle bize bakan ve bizi her türlü zarardan koruyan iyi bir çobanımız olduğunu hatırlatmaktadır.

İlginçtir ki, bildirisi Ninova’yla ilgili olan Nahum, Yunus’ta olduğu gibi (ki onun bildirisi de Ninova’yla ilgiliydi) bir soruyla sonlanmaktadır. Yunus Kitabı, Tanrı’nın, tövbe eden “Ninova’ya, o koca kente acımayayım mı?” sorusuyla bitmektedir. Nahum’un sorusuysa esasında Tanrı’nın kötü Ninova’yı nasıl yargılamadığıdır. Kendi merhameti içerisinde Tanrı kendisine imanla ve tövbeyle gelenleri kabul eder. Kendi adaleti içerisinde Tanrı tövbe etmeyenleri yargılamak zorundadır. Tanrı’nın adaletine göre hüküm görmektense, Tanrı’nın lütfunu ve merhametini deneyimlemek sonsuzlarca daha iyidir.