1. Krallar 1

Adoniya büyük üvey kardeş Avşalom’la sadece yakışıklılıkta değil, aynı zamanda güç için duyulan bencil, dizginsiz hırsta da benzeşiyordu. Süleyman’ın Özdeyişleri alaycının üzerine dökülen yargının, aynı yolu tutmamaları için başkalarına bir uyarı olduğunu öğretmektedir (Özd. 19:25; 21:11). Ne yazık ki Adoniya, Avşalom’un isyanına ve ölümüne bakıp kendini Tanrı’nın isteğine ters bir şekilde yükseltmenin feci sonuçları olan bir budalalık olduğu dersini çıkaramadı. Adoniya, krallık tahtının tayin edilen varisinin Süleyman olduğunu biliyordu ancak yine de buna karşı çıktı. Tanrı’nın isteğine karşı çıkmak her zaman perişanlığa götürür. İnsan kendisini öne çıkarmasını körükleyecek kibre ve ihtiyatsız küstahlıklara karşı tetikte olmalıdır. Gerekli tüm niteliklere sahip olduğumuzu düşünürken başka birinin terfi almasına rıza göstermek, Kurtarıcı tarafından örnek olarak ortaya konan türden alçakgönüllülük gerektirir. Pavlus’un kilisedeki çatışmaya yönelik talimatı buydu, Mesih’in düşüncesine sahip olmaktı (Flp. 2:1-5). Adoniya gibi olmaya ayartıldığınızda ne yapabilirsiniz?

Adoniya’nın niyetleri şüpheli olsa da sunağın boynuzlarına tutunması güzel bir Müjde resmi sunmaktadır. Sunak kurban, barışma ve kurtulma yeriydi. Barış sağlayıcı olan Süleyman, Adoniya’yı ölümü hak etmesine rağmen esirgedi. Bu hem Süleyman’dan hem de tüm döşemesi ve ritüelleriyle tapınaktan daha büyük olan Mesih İsa’ya tutunan bir günahkârın simgesidir. Günahkârın ölümden yaşama geçirilmesi ancak ve ancak Mesih’e tutunmasıyla olur.