1. Krallar 9

Rab, Davut’a verilen antlaşma vaadini yinelemek ve antlaşma yükümlülüklerini terk etmeye karşı uyarıda bulunmak üzere Kral Süleyman’a göründü (1-9. ayetler). İsrail’in kralı olarak, Tanrı’nın önünde antlaşmada ulusu temsil ediyordu. Onun itaati halkın arasında Tanrı’nın krallığını ve varlığını tesis edecekti; itaatsizliği ise ulusu imandan sapmaya ve yargıya götürecekti. Öyleyse kusursuz doğruluğa, ilahi doğruluğa sahip bir Kral vaadi ne değerlidir (Yer. 23:5-6)! Mesih’in kusursuz itaati O’nunla bir olanlar için Tanrı’nın krallığını ve varlığını güvence altına almıştır. Mesih’te onlar Tanrı önünde doğru sayılırlar ve Mesih’in Ruhu sayesinde onlar da içten itaatte yürürler.

Rab, İsrail’in kendisinin buyruklarını terk etmesi ve sahte ilahları benimsemesi hâlinde bedelin ne olacağını açıklamaktadır (9. ayet). Rab kendi tapınağını terk edecek ve İsrail halkını terbiyeye ve perişanlığa teslim edecekti. Tanrı’yla paydaşlığın tadını çıkarmak yaşam paklığını ve günahı terki gerektiriyordu (2.Ko. 6:17-18; 1.Yu. 1:5-10). Bugün kiliseleri cezbedip onları Tanrı Sözü’nün gerçeğinden uzaklaştıran birçok ayartı vardır. Bu tür imandan sapmalarda tehlike büyüktür: Rab kendisini geri çeker. Hristiyanlar geri gitmeye başladıklarında, günahlarını itiraf etmekte hızlı olmalı ve Mesih kanıyla bağışlanma ve düzelme aramalılardır.