1. Krallar 6

“Yapım halindeki tapınakta çekiç ve balta dahil hiçbir demir aletin sesi duyulmadı” diye okuyoruz (7. ayet). Tapınak nispeten sessiz bir şekilde inşa edildi. Yeni Antlaşma hem bireysel hem de topluluk olarak imanlıları Tanrı’nın tapınağı olarak tanımladığından, bu sessizlik Rab’bin kendi kilisesinin inşa etme tarzına dair de bir şey söylemektedir. İnsanlar karşısında fazla gösterim ya da gürültülü bildiri olmadan Rab günahkârları tövbe ve imanla kendisine döndürür ve kilisesini genişletir. O, insanların özel yaşamlarında kendi işini sergiler ve onların bu dünyada kendi tanıkları olmalarını sağlar ancak bunu şatafatlı sergi veya tantana olmadan yapar.

Tapınak, kendisinden önceki Buluşma Çadırı gibi, Tanrı’nın kendi halkıyla birlikte ikamet etmesini simgeliyordu. Tapınak güzel ve bezeliydi; tapınaktan daha büyük olup gelmekte olan Kişi’ye yönelik işaretlerle dolu olan çok özel bir yerdi (Mat. 12:6). Mesih’te Tanrı doğrudan insanla ikamet etmek üzere geldi ve lütuf ve gerçekle dolu olan görkemini gösterdi (Yu. 1:14). Süleyman’ın tapınağı görkemliydi ancak Tanrı’nın görkeminin tüm parlaklığıyla ışıldadığı yer İsa Mesih’in yüzüdür (2.Ko. 4:6). Daha da harika olan bir şeyse şudur ki, Mesih şimdi kendi halkının yüreklerinde çok özel ve yakın bir şekilde ikamet etmektedir (Kol. 1:27). Ancak Tanrı’nın Hristiyanlarla ikameti Süleyman gibi düşmüş, günahlı bir adamın itaatine değil, Tanrı-insan olan İsa’nın kusursuz itaatine dayanmaktadır (İbr. 7:26). Dolayısıyla, Mesih’teki imanlılar Tanrı’nın huzurunun zevkine sonsuza dek varacaklardır.