1. Krallar 7

Süleyman’ın kendi sarayını bitirmeden önce tapınağı bitirme önceliği (6:38; 7:1), tapınağın Babil sürgününden sonraki yeniden inşasıyla bariz tezatlık içerisindedir. Hagay’ın matemle bildirdiği üzere, ülkeye geri dönenler tapınak yıkık durumdayken, kendi inşaatı tamamlanmış olan evlerinde rahatlıkla oturuyorlardı (Hag. 1:4). Kendi menfaatlerini Tanrı’nın önüne koydular ve Tanrı’nın işi zarara uğradı. Süleyman’ın örneğiyse doğru rotayı çizmektedir. Tanrı’yı ve O’nun krallık işini ilk sıraya koymak diğer her şeyi yerli yerine koyar. Dikkat ederseniz, Süleyman’ın kişisel menfaatleri zarara uğramadı ve krallığındaki inşaat projeleri muazzamdı. Tanrı hiç kimsenin borçlusu değildir; O kendi halkıyla ilgilenecektir. O kendisini onurlandıranları onurlandıracaktır.

Tapınağın her bileşeni Tanrı’ya ve O’na nasıl ibadet edileceğine dair açıkladıkları yönünden önemlidir. Bu bölümde kurban sunağının hemen ötesindeki, dış avludaki yıkama küveti olan dökme havuza özel dikkat verilir (23. ayet). Tapınağın tüm üç bölmeli tasarımı ve buna karşılık gelen döşemeleri Tanrı’ya nasıl yaklaşılacağını öğretmektedir. Sunak ilk gelir çünkü Tanrı’ya yaklaşmak kan sunusuyla başlamak zorundadır. Sonrasında, kutsal yere girmeden önce kâhinlerin küvette suyla temizlenmeleri gerekiyordu ki burada Mezmurlar 24:3-4 yansıtılır: “RAB’bin dağına kim çıkabilir, kutsal yerinde kim durabilir? Elleri pak, yüreği temiz olan.” Kâhinlerin tasvir ettikleri şey bugün de Hristiyanlar için bir gerekliliktir. Tanrı’yla paydaşlık af ve paklık gerektirir; hem ışıkta yürümeyi hem de Mesih’in kanıyla arındırılmayı gerektirir (1.Yu. 1:7).