Levililer 2

Tahıl sunusu, ibadet eden kişinin, gündelik ekmeğin gökten geldiğine yönelik itirafının bir dışavurumuydu. Bu farkındalıkla, ibadet eden kişi, Rab’be kutsallık ve bağlılık işaretini ve kanıtını sunmuş ve sergilemiş olur. Benzer şekilde, bizim de elimize geçen maddi ve geçici şeyler için şükran duymamız gerekir! Bu sunu ayrıca Babası’na adanmışlıkla kusursuz ve eksiksiz bir yaşam sürmüş olan Rab İsa’ya da işaret etmektedir. Siz Tanrı’ya olan bağımlılığınızı ve O’nun sağladığı gündelik ekmeğe olan şükranınızı nasıl dışa vurabilirsiniz?

Şu önemlidir ki, kansız olan bu sunu asla bağımsız olarak sunulmuyordu; her zaman kanlı sunulardan biriyle bağlantılı olarak sunuluyordu. Rab’be ellerimizin emeğini Mesih’in kanı olmadan sunmak, Kayin’in günahını tekrar etmek olacaktır. O kendi emeklerinin kendi başına kabul edilebilir olacağını varsaymıştı. Rab’be sunduğumuz herhangi bir şey, hatta şükran bile, ancak ve ancak Mesih’in sunusunun kanı aracılığıyla kabul edilebilir olur. Tüm ibadetimizin yalnızca O’nun kanıyla sunulabileceğini nasıl aklımızda tutabiliriz?